Blog odkrywcy

Pozostałości linii 710 ze stacji Bobrek do stacji Bytom
Remains of line 710 from Bobrek station to Bytom station

Cały film z przejścia linii 710 na moim kanale YouTube na playliście Kolejowe ciekawostki.
Link do filmu w komentarzach.

Linia 710 relacji stacja Bytom Bobrek - stacja Bytom długości 3,09km.
Otwarcie ruchu 08.08.1940
W 1993 nastąpiła zmiana kierunku relacji na stacja Bytom - stacja Bytom Bobrek
Linia powstała w celu stworzenia bezpośredniego połączenia dla pociągów towarowych między stacją towarową Bobrek z rejonem Bytomia.

The full video of the line 710 transition is available on my YouTube channel in the Railway Curiosities playlist.

Link to the video in the comments.

Line 710, the Bytom Bobrek station - Bytom station route, is 3.09 km long.

Service opened on August 8, 1940.
In 1993, the route was changed to Bytom - Bytom Bobrek station.

The line was created to create a direct connection for freight trains between the Bobrek freight station and the Bytom area.

Kopalniane cegły z cyfrą 10 Kopalni Zabrze
Mine bricks with the number 10 from the Zabrze Mine

Cały film z penetracji Kopalni Zabrze na moim kanale YouTube na playliście Kopalnie i Szyby.
Link do filmu w komentarzach.

W 1779 Dyrektorem Śląskiego Wyższego Urzędu Górniczego został Fryderyk Wilhelm von Reden i rozpoczął przygotowania do wznowienia wydobycia kruszców w rejonie Tarnowskich Gór oraz otwarcia Kopalni Fryderyk w 1784 oraz huty w 1786. W celu zabezpieczenia dostaw paliwa rozpoczęto poszukiwania. W 1790 Salomon Izaak znalazł pokłady węgla w rejonie Pawłowa i Łagiewnik, gdzie założono kopalnie państwowe z czasem nazwane Królowa Luiza i Król.
24.11.1790 Izaak odkrył pokłady w dolinie Czarniawki blisko Pawłowa i Zabrza. W 1791 rozpoczęto głębienie pierwszych szybów i ten rok uznaje się za początek kopalni. W 1811 nadano jej nazwę Królowa Luiza na cześć zmarłej królowej Luizy Augusty Wilhelminy Amalii z Meklemburgii - Strelitz żyjącej w latach 1776 - 1810 zwaną też Luizą Pruską. Jako księżniczka została żoną późniejszego króla Prus Fryderyka Wilhelma III Hohenzollern. Wraz z rozbudową kopalni w 1869 lub 1870 rozpoczęły się prace z udostępnianiem węgla znajdującego się we wschodniej części Kopalni. Zaczęto zgłębiać szyby Poremba 1 i 2. W 1875 zakończono budowę szybu Poremba 3, a w 1890 Poremba 4. Gdy eksploatacja objęła niemal całe pole kopalni zaczęto ją dzielić na pole wsch. i zach. Na początku XX wieku z 4 szybów 1,2 i 3 służyły do wydobycia. Szyby 1 i 2 o gł. 347m obsługiwały poziom 340m. Szy 3 o gł. 260 obsługiwał poziom 260m. Szyb 4 o gł. 347m służył do zjazdów załogi. Pomiędzy poziomami 260 i 340 istniał jeszcze poziom 300, z którego urobek opuszczany był na poziom 340. Ponadto Pole Wsch. posiadało szyb peryferyjny Herman będący szybem materiałowym oraz służącym do transportu ludzi, który obsługiwał północną część pola wydobywczego. Przy szybie zbudowano łaźnię i cechownię. W południowej części pola zbudowano szyb wentylacyjny Paweł o głębokości 245m. Był wyposażony w wentylator systemu Pelzer. Część zużytego powietrza była usuwana poprzez szyby wentylacyjne Pola Zach. Szybem 4 odpompowywano na powierzchnię wodę w ilości 7-8 m/min. Przy szybie zamontowano duże parowe pompy tłoczące o mocy 950 km każda. Na poziomie 340 istniał przekop po którym transport węgla i załogi odbywał się z użyciem lokomotyw spalinowych. Po podziale Śląska w 1923 kopalnia została włączona do koncernu Preussag utworzonego przez sejmu niemieckiego w 1910. W 1929 kopalnia została rozdzielona na dwie kopalnie Królowa Luiza Wschód i Zachód. W dalszym ciągu oba zakłady posiadały wspólne kierownictwo, dyrektora i wiele wspólnych urządzeń, a w szczególności ukończoną w 1939 wysoką na 41,5m płuczkę węgla. 24.01 1945 kopalnia została zajęta przez Armię Czerwoną, a przekazanie kopalni przez Wojskową Administrację Radziecką Centralnemu Zarządowi Przemysłu Węglowego nastąpiło w kwietniu 1945. Obie kopalnie weszły w skład Gliwickiego Zjednoczenia Przemysłu Węglowego, a nazwy zmieniono na Zabrze Wschód i Zabrze Zachód. Według ekspertyzy Kopalnia Zabrze Wschód w 1945 posiadała szyby 1a, 1b, 2,3 i 4 o głębokości od 320 do 660m. Ponadto posiadała szyb materiałowy Herman o gł. 316m, przy którym znajdowała się kotłownia oraz szyb wentylacyjny Paweł o gł. 340m. Kopalnia posiadała 3 poziomy wydobywcze 200, 340 i 400m. Do 1956 kopalnie działały osobno, jednak w dalszym ciągu korzystały ze wspólnych urządzeń i systemów jak instalacje podsadzkowe, wentylacja, płuczka. W 01.01.1957 połączono obie kopalnie pod nazwą Zabrze. 01.01.1976 połączono ją z Kopalnią Bielszowice pod nazwą Zabrze, a od 1983 nazwą Zabrze - Bielszowice stając się Ruchem 1. Jedną z największych inwestycji była budowa Szybu Poremba 5 ukończonego w 1968. W 1990 kopalnia wydobyła ok. 4 mln ton węgla przy zatrudnieniu ok. 10 tyś. osób. Lata 90 to początek zamierania kopalni wskutek wyczerpania złóż. W 1990 zasypano ostatni działający szyb na Polu Zach. a dyrekcję kopalni przeniesiono do Bielszowic. W dniu 01.03.1996 zarządzająca kopalnią Rudzka Spółka Węglowa postawiła Ruch Poremba w stan likwidacji. W styczniu 1997 wcielono potrzebne elementy kompleksu Ruch Poremba do Kopalni Bielszowice, a z nazwy Zabrze - Bielszowice pozostawiono Bielszowice. Ostatni węgiel wyciągnięto szybami Poremba 31.03.1998. W 2000 zakończono likwidację kopalni oraz zasypywanie szybów.

The full video of the Zabrze Mine exploration is available on my YouTube channel in the "Mines and Shafts" playlist.

Link to the video in the comments.

In 1779, Frederick William von Reden became Director of the Silesian Higher Mining Authority and began preparations to resume mining in the Tarnowskie Góry region, opening the Frederick Mine in 1784 and the smelter in 1786. To secure fuel supplies, exploration began. In 1790, Salomon Isaac discovered coal seams in the Pawłów and Łagiewniki regions, where state mines were established, later named "Królowa Luiza" and "Król."

On November 24, 1790, Isaac discovered coal seams in the Czarniawka River Valley near Pawłów and Zabrze. In 1791, the first shafts were sunk, and this year is considered the beginning of the mine. In 1811, it was named Queen Louise in honor of the late Queen Louise Augusta Wilhelmine Amalia of Mecklenburg-Strelitz, who lived from 1776 to 1810 and was also known as Louise of Prussia. As a princess, she became the wife of the future King of Prussia, Frederick William III of Prussia. With the mine's expansion in 1869 or 1870, work began on accessing the coal in the eastern part of the mine. Work began on Poremba 1 and 2 shafts. In 1875, construction of Poremba 3 shaft was completed, and in 1890, Poremba 4. When mining operations covered almost the entire mine field, it was divided into eastern and western fields. At the beginning of the 20th century, four shafts, 1, 2, and 3, were used for mining. Shafts 1 and 2, 347 meters deep, served the 340-meter level. Shaft 3, 260 meters deep, served level 260 meters. Shaft 4, 347 meters deep, was used for crew descents. Between levels 260 and 340, there was a further level 300, from which mined material was lowered to level 340. Furthermore, the Eastern Field had a peripheral shaft, the Herman, which served the northern part of the mining field as a material and personnel transport shaft. A bathhouse and a pithead were built next to the shaft. In the southern part of the field, the Paweł ventilation shaft, 245 meters deep, was built. It was equipped with a Pelzer fan. Some of the exhaust air was removed through ventilation shafts in the Western Field. Shaft 4 pumped water to the surface at a rate of 7-8 cubic meters per minute. Large steam-powered pumps, each with a capacity of 950 horsepower, were installed at the shaft. At level 340, there was a cross-cut through which coal and crew were transported using diesel locomotives. Following the division of Silesia in 1923, the mine was incorporated into the Preussag concern, established by the German parliament in 1910. In 1929, the mine was divided into two mines: Queen Louise East and West. Both mines continued to share management, a director, and much of the same equipment, most notably the 41.5-meter-high coal washer, completed in 1939. On January 24, 1945, the mine was occupied by the Red Army, and the Soviet Military Administration handed it over to the Central Board of the Coal Industry in April 1945. Both mines became part of the Gliwice Coal Industry Association, and their names were changed to Zabrze East and Zabrze West. According to the expert report, in 1945, the Zabrze East Mine had shafts 1a, 1b, 2, 3, and 4, ranging in depth from 320 to 660 meters. It also had the 316-meter-deep Herman material shaft, which housed a boiler room, and the 340-meter-deep Paweł ventilation shaft. The mine had three mining levels: 200, 340, and 400 meters. Until 1956, the mines operated separately, but continued to use common equipment and systems, such as backfilling, ventilation, and scrubber systems. On January 1, 1957, the two mines were merged under the name Zabrze. On January 1, 1976, it was merged with the Bielszowice Mine under the name Zabrze, and in 1983, under the name Zabrze-Bielszowice, becoming Ruch 1. One of the largest investments was the construction of the Poremba 5 Shaft, completed in 1968. In 1990, the mine produced approximately 4 million tons of coal, employing approximately 10,000 people. The 1990s saw the mine begin to decline due to depletion of deposits. In 1990, the last operating shaft in the Western Field was filled in, and the mine's management was transferred to Bielszowice. On March 1, 1996, Rudzka Spółka Węglowa, the mine's manager, placed Ruch Poremba into liquidation. In January 1997, the necessary elements of the Ruch Poremba complex were incorporated into the Bielszowice Mine, and the Zabrze-Bielszowice name was retained as Bielszowice. The last coal was extracted through the Poremba shafts on March 31, 1998. In 2000, the mine was closed and the shafts were filled.

Biwakowanie z bocianami
Camping with storks

Podczas biwakowania zawsze mogą zdarzyć się niespodzianki. Tym razem bocian penetrujemy obozowisko
There are always surprises when camping. This time, we're exploring the campsite with a stork.

Znaleziska Szybu 7 Kopalni Grodziec
Finds from Shaft 7 of the Grodziec Mine

Cały film o Kopalni Grodziec na moim kanale YouTube na playliście Kopalnie i Szyby.
Link do filmu w komentarzach.

Szyb 7 Kopalni Grodziec był szybem wydechowo - materiałowo- zjazdowym wydrążonym w latach 1957 - 1960.

Kopalnia powstała z połączenia kilku pól górniczych należących do Ciechanowskiego. Została założona na podstawie aktu rejentalnego na zasadzie statutu zatwierdzonego ukazem carskim dnia 07.06.1899 pod nazwą Grodzieckie Towarzystwo Kopalń Węgla i Zakładów Przemysłowych. Została zbudowana w latach 1899 - 1901 przez spółkę akcyjną, którymi głównymi akcjonariuszami byli Guido Henckel von Donnersmarck, Emanuel Friedlander i Stanisław Ciechanowski. Kopalnia powstała we wsi Grodziec a jej pola górnicze wynosiły 17 ha. Głównym celem budowy kopalni miało być dostarczanie węgla do cementowni. Pierwszym dyrektorem był Stanisław Skarbiński senior. Początkowo eksploatowano płytkie pokłady na poziomie 80 m szybem 3. Towarzystwo wybudowało kopalnię Grodziec 3, którą zamknięto w 1904, która posiadała 1 szyb. Po pogłębieniu w 1904 szybów 1 i 2 do 150m 1 przejął funkcję wydobywcze, a 2 wentylacyjne. Nad szybem 1 powstało nadszybie z wieżą stalową. Został zgłębiony jak szyb 2 - przedziałowy. Pierwszy uruchomiono przedział wschodni. Obok uruchomiono maszynownię z parową maszyną wyciągową z 1904. W ramach budowy kopalni zbudowano sortownię, kotłownię 1, kotłownię 2 w 1913 z kominem 90m i kotłownię 3 w 1930 z kominem 105m. Wybudowano warsztaty, budynek zarządu z biurami, łaźnię, cechownię, bocznicę kolejową, elektrownię o mocy 10 MW w 1916, rozdzielnię na napięcie 6 tyś. i 2 tyś. V., 2 budynki maszynowni, halę sprężarek, stolarnię, budynek straży pożarnej i portiernia. Na dole wybudowano przewóz linowy na poziomie 150m oraz komorę pomp. Dla pracowników wybudowano 22 bloki mieszkalne 2 - piętrowe o 48 izbach, 10 dużych domów urzędniczych, szpital na 100 łóżek, ambulatorium, 3 - piętrowy budynek szkolny, świetlicę, dom noclegowy i willę dyrektorską. Pierwszy węgiel wydobyto w 1901, który wówczas dowożony był furmankami do najbliższej stacji w Będzinie. Budowa bocznicy i połączenie z linią Grodziec - Ząbkowice znacząco wpłynęło na rozwój zakładu i zwiększenie produkcji. Budynk nadszybia szybu 1 wraz z wieżami został zbudowany w centralnej części kopalni stanowiąc główny obiekt produkcyjny. Do budynku od północy przylegał kompleks sortowni połączony z nadszybiem. Od południa do nadszybia przylegała maszynownia przedziału wschodniego. Nadszybie było usadowione od zachodu względem maszynowni przedziału zachodniego szybu 1 oraz kompleksem warsztatu mechanicznego i kuźni, a od wschodu z budynkiem kompresorowni. W 1925 po pogłębieniu szybu do 300m wybudowano 2 wieżę stalową nad przedziałem zachodnim i zainstalowaną w 1928 wraz z elektryczną maszyną wyciągową. W 1930 belgijskie Zakłady Solvay po 10 dzierżawie przejęły kopalnię Maria - Grodziec 1, a w 1936 Grodziec 2. W 1938 zlikwidowano Grodziec 1, a istniejącemu zakładowi nadano nazwę Grodziec. W 2 czasie wojny jako jedyna kopalnia Okręgu Dąbrowskiego nie została przejęta przez koncern Preussag, lecz pozostawiona pod zarządem komisarycznym. Po wojnie należała do Dąbrowskiego Zjednoczenia Przemysłu Węglowego, a po 1983 weszła w skład Dąbrowskiego Gwarectwa Węglowego w Sosnowcu. Od 1993 weszła w skład Bytomskiej Spółki Węglowej. Po wojnie pogłębiono szyby 1 i 2 do 500m, wykonano nowe szyby wentylacyjne 6 i 7 w latach 1957 - 1960. Wybudowano stację ratownictwa górniczego w 1964, lampiarnię elektryczną w 1963, dyspozytornię,przebudowano sortownię, płuczkę, cechownię i łaźnię. Wykonano poziom wydobywczy 500m, wykonano wyrobiska udostępniające i przygotowawcze do pokładów grupy 600 i 800 na poziomie 500m. Wydobycie wstrzymano w 199, a od 01.01.1999 postawiono w stan likwidacji, którą zakończono w 2001.

Szyb 1 wybudowany w 1902 jako główny wydobywczy i zjazdowy;
Szyb 2 zgłębiony w 1904 do poziomu 150m jako wentylacyjny oraz do opuszczania drewna. Po 1985 przejął funkcję ciągnienia kamienia z dołu, zjazdu ludzi i całkowitego opuszczania materiałów;
Szyb 3, którym w 1903 wydobyto pierwszy węgiel kopalni.;
Szyb 4 podsadzkowy, przeznaczony do opuszczania drewna;
Szyb 5 zgłębiony w 1928 do głębokości 216 lub 220m;
Szyb 6 zgłębiony w latach 1956 - 1957 lub 1960, wyłączony z eksploatacji w 1968;
Szyb 7 zgłębiony w latach 1957- 1960 jako materiałowo - zjazdowy.

The full video about the Grodziec Mine is available on my YouTube channel in the "Mines and Shafts" playlist.

Link to the video in the comments.

Shaft 7 of the Grodziec Mine was an exhaust, material, and access shaft excavated between 1957 and 1960.

The mine was created by combining several mining fields belonging to Ciechanowski. It was established by a notarial deed based on the statute approved by a Tsar's decree of June 7, 1899, under the name Grodzieckie Towarzystwo Kopalń Węgla i Zakładów Przemysłowych (Grodzieckie Society of Coal Mines and Industrial Plants). It was built between 1899 and 1901 by a joint-stock company whose main shareholders were Guido Henckel von Donnersmarck, Emanuel Friedlander, and Stanisław Ciechanowski. The mine was established in the village of Grodziec, with mining fields covering 17 hectares. The main purpose of the mine's construction was to supply coal to a cement plant. The first director was Stanisław Skarbiński Sr. Initially, shallow seams were mined at the 80-meter level through Shaft 3. The company built the Grodziec 3 mine, which closed in 1904. It had one shaft. After deepening shafts 1 and 2 to 150 meters in 1904, shaft 1 took over the mining function, and shaft 2 the ventilation function. A shaft head with a steel tower was built above shaft 1. It was deepened like a two-section shaft. The eastern section was the first to be opened. Next to it, a machine room with a steam hoisting engine was opened in 1904. As part of the mine's construction, a sorting room, boiler room 1, boiler room 2 in 1913 with a 90-meter chimney, and boiler room 3 in 1930 with a 105-meter chimney were built. Workshops, a management building with offices, a bathhouse, a pithead, a railway siding, a 10 MW power plant (in 1916), a 6,000-volt and 2,000-volt switching station, two engine rooms, a compressor hall, a carpentry shop, a fire station, and a porter's lodge were constructed. A cable car was built at the 150-meter level below, as well as a pump room. For the employees, 22 two-story apartment blocks with 48 rooms were built, along with 10 large administrative buildings, a hospital with 100 beds, an outpatient clinic, a three-story school building, a community center, a dormitory, and a director's villa. The first coal was mined in 1901, and was then transported by horse-drawn wagons to the nearest station in Będzin. The construction of a siding and connection to the Grodziec-Ząbkowice line significantly contributed to the plant's development and increased production. The shaft top building for shaft 1, along with its towers, was built in the central part of the mine, constituting the main production facility. A sorting complex connected to the shaft top adjoined the building to the north. The eastern section's engine room adjoined the shaft top to the south. The shaft top was located to the west of the shaft top's engine room, along with the mechanical workshop and forge complex, and to the east of the compressor building. In 1925, after deepening the shaft to 300 meters, a second steel tower was built above the western section and installed in 1928, along with an electric hoisting machine. In 1930, the Belgian Solvay Works took over the Maria mine - Grodziec 1 after its 10th lease, and Grodziec 2 in 1936. In 1938, Grodziec 1 was closed, and the existing plant was renamed Grodziec. During World War II, it was the only mine in the Dąbrowa District not to be taken over by the Preussag concern, but was instead placed under receivership. After the war, it belonged to the Dąbrowa Coal Industry Association (Dąbrowski Zjednoczenie Przemysłu Węglowego), and after 1983 became part of the Dąbrowskie Gwarectwo Węglowe (Dąbrowskie Coal Mining Company) in Sosnowiec. In 1993, it became part of the Bytomska Spółka Węglowa (Bytom Coal Company). After the war, shafts 1 and 2 were deepened to 500 meters, and new ventilation shafts 6 and 7 were constructed between 1957 and 1960. A mine rescue station was built in 1964, an electric lamphouse in 1963, a control room, and the sorting plant, washing machine, pithead, and bathhouse were rebuilt. A 500-meter mining level was completed, and access and preparatory workings for the 600 and 800 group seams were dug at the 500-meter level. Mining ceased in 1999, and on January 1, 1999, it was placed under liquidation, which was completed in 2001.

Shaft 1, built in 1902 as the main extraction and access shaft;
Shaft 2, sunk in 1904 to a depth of 150 meters, served as a ventilation shaft and for lowering timber. After 1985, it assumed the function of hauling rock from the pit, lowering personnel, and completely lowering materials;
Shaft 3, through which the mine's first coal was extracted in 1903;
Shaft 4, a backfill shaft, intended for lowering timber;
Shaft 5, sunk in 1928 to a depth of 216 or 220 meters;
Shaft 6, sunk in 1956-1957 or 1960, decommissioned in 1968; Shaft 7 was drilled in 1957-1960 as a material and transport shaft.