Mappa

"วันนี้เป็นยังไงบ้าง"
“มีอะไรให้ช่วยไหม”
คือคำถามที่เราไม่ค่อยถามกับมนุษย์สายสตรอง
และ “พ่อแม่” ถูกจัดอยู่ในมนุษย์สายสตรอง
แม้ไม่เคยได้เลือก

เพราะอะไร “พ่อแม่” โดยเฉพาะอย่างยิ่งในประเทศไทย ถึงต้องเป็นมนุษย์สายสตรอง

เพราะพวกเขากำลังต้องเลี้ยงลูกในปัจจุบันโดยขาดความอุ่นใจของ “การเป็นหมู่บ้าน” ในอดีต การต้องเผชิญกับความไม่แน่นอนในอนาคต และสิ่งที่รัฐสวัสดิการควรทำแทนคือการเป็น “ตาข่ายรองรับ” ก็ยังไม่มี

ดังนั้นคำถามที่ถามพ่อแม่
ไม่ใช่การถามเรื่องลูก
ไม่ใช่การถามว่าลูกเป็นยังไง

แต่ถามพ่อแม่ในฐานะมนุษย์คนหนึ่งว่าตอนนี้รู้สึกอย่างไร
เหนื่อยไหม กังวลไหม
หรือมีอะไรที่กำลังต้องแบกรับอยู่คนเดียวอยู่บ้าง

พ่อแม่ยุคนี้ไม่ได้แค่เลี้ยงลูก แต่กำลังวิ่งในสนามที่ไม่มีเส้นชัย วิ่งพร้อมกับเสียงในหัวที่ถามซ้ำๆ ทุกวันว่า "ทำมากไปไหม" "ทำน้อยไปไหม" "ทำถูกไหม" โดยที่ไม่มีใครบอกได้ว่าเส้นชัยอยู่ตรงไหน และไม่มีใครมาวิ่งด้วย

และในประเทศที่ไม่มีรัฐสวัสดิการรองรับ ไม่มีหมู่บ้านมาช่วยแบกรับความรู้สึก และมีแต่โลกออนไลน์ที่พร้อมให้คำแนะนำและพร้อมตัดสินไปพร้อมๆ กัน พ่อแม่หลายคนจึงเลือกเก็บทุกอย่างไว้ข้างใน เพราะรู้ว่าถ้าบอกว่าเหนื่อย คำตอบที่ได้มักคือ "ก็เลือกจะมีลูกแล้วนี่"

EP 4 ของมหกรรมเลี้ยงลูกให้รอดในปี 2026 ไม่ได้เขียนเพื่อจะบอกว่าใครผิด และไม่ได้บอกว่าการเลี้ยงลูกคือความทุกข์ แต่เพราะบางทีการที่มีใครพูดออกมาตรงๆ ว่ามันหนัก มันเหนื่อย และโอเคที่จะรู้สึกแบบนั้น อาจเป็นสิ่งที่พ่อแม่หลายคนไม่เคยได้ยินสักที

===========================
อ่านบทความฉบับเต็มได้ที่ : https://mappamedia.co/posts/posts-series-survival04
===========================

เรื่อง : มิรา เวฬุภาค
ภาพประกอบ : Arunnoon

#เลี้ยงลูก2026 #มหกรรมเลี้ยงลูกให้รอด2026

ลองนึกถึงทุกครั้งที่มีข่าวเกี่ยวกับการเลี้ยงลูกที่ "ผิดปกติ" ขึ้นมาบนโลกออนไลน์

ไม่ว่าจะเป็นข่าวพ่อแม่ที่ส่งลูกติวหนักเกินไป
ข่าวเด็กที่เครียดจากการสอบ
ข่าวครอบครัวที่ลงทุนกับการศึกษาของลูกจนแทบไม่มีเงินเหลือ
หรือข่าวพ่อแม่ที่ลงโทษลูกในแบบที่สังคมมองว่าเกินพอดี

สิ่งที่เกิดขึ้นหลังจากนั้นแทบจะเป็นแบบเดิมทุกครั้ง มีการถกเถียงว่าพ่อแม่คนนั้นทำถูกหรือผิด มีการแนะนำว่าควรเลี้ยงลูกอย่างไร มีการเปรียบเทียบกับต่างประเทศว่าที่อื่นเขาทำกันอย่างไร และหลังจากนั้นสักสี่ห้าวัน ทุกอย่างก็เงียบลงและรอวงจรถัดไป

สิ่งที่แทบไม่เคยเกิดขึ้นในวงจรนั้นคือการถามว่า
ระบบสังคมแบบไหนที่สร้างสภาพแวดล้อมให้พ่อแม่คนนั้นต้องตัดสินใจแบบนั้น

และนั่นคือช่องว่างที่ใหญ่ที่สุดในบทสนทนาเรื่องการเลี้ยงลูกในประเทศนี้ ไม่ใช่การขาดข้อมูลว่าควรเลี้ยงลูกอย่างไร เพราะข้อมูลนั้นมีมากเกินพอแล้ว แต่คือการขาดบทสนทนาที่เชื่อมโยงพฤติกรรมของพ่อแม่เข้ากับโครงสร้างที่สร้างพฤติกรรมนั้นขึ้น

และถ้าในประเทศที่ปัญหาเรื่อง “การเอาตัวรอดระดับปัจเจก” ยังไม่ได้รับการจัดการ บทสนทนาเรื่องการเลี้ยงลูกก็จะวนซ้ำเรื่องเดิมอยู่ไม่รู้จบ ตราบใดที่รากของมันยังไม่ถูกแตะต้อง

และรากนั้นไม่ได้อยู่ที่ทัศนคติของพ่อแม่
แต่อยู่ที่ระบบสังคมที่พ่อแม่ต้องอาศัยอยู่ในนั้นทุกวัน

===========================
อ่านบทความฉบับเต็มได้ที่ : https://mappamedia.co/posts/posts-series-survival05
===========================

เรื่อง : มิรา เวฬุภาค
ภาพประกอบ : Arunnoon

#เลี้ยงลูก2026 #มหกรรมเลี้ยงลูกให้รอด2026