Top Animation

ANG HULING PIRMA: ANG LIHIM NA DALA NG ASAWA NG "SUPREMO"
KABANATA 1: Ang Pataas na Paglalakbay sa BGC
Dapat ay simple lang ang paghihiwalay na ito.

Isang mabilis na pagkikita. Isang pirma sa ibabaw ng makapal na puting papel. Pagtanggap sa malamig na settlement money na inihanda ng mga abogado para sa kanilang Annulment. Paglalakad palabas ng marangyang gusaling gawa sa marmol, at tuluyang paglalaho bago pa man malaman ni Alfonso Valderrama ang buong katotohanan.

Iyan ang patuloy na ibinubulong ni Lara Cruz-Valderrama sa kanyang sarili habang ang mabilis na private elevator ay umaakyat patungo sa ika-50 palapag ng Valderrama Tower. Ang gusaling ito ay nakatayo nang pagkataas-taas sa gitna ng Bonifacio Global City (BGC) sa Taguig, tila isang matalim na itak na gawa sa salamin at bakal na sumusugat sa kalangitan ng Metro Manila.

Humigpit ang hawak ni Lara sa kanyang malaking oversized blazer. Pilit niyang ibinabalot iyon sa kanyang katawan, umaasang maitatago ng makapal na tela ang malaking umbok sa kanyang tiyan. Ngunit sa walong buwang pagbubuntis, halos imposible na itong itago. Ang sanggol sa kanyang sinapupunan ay tila nakikiramdam sa kaba ng kanyang ina; naramdaman ni Lara ang isang malakas na sipa mula rito.

"Shh, baby. Malapit na tayong matapos," bulong ni Lara, hinahaplos ang kanyang tiyan mula sa ilalim ng damit. "Isang pirma lang, tapos aalis na tayo. Pupunta tayo sa probinsya kung saan hindi tayo masusundan ng panganib."

Walo. Walong buwan na ang nakalipas mula nang tumakas siya sa mansyon ng mga Valderrama sa Forbes Park sa kalagitnaan ng gabi. Walong buwan mula nang matuklasan niya ang tunay na halimaw na nagkukubli sa likod ng perpektong mukha at bilyun-bilyong yaman ng kanyang asawa. Si Alfonso Valderrama ay hindi lang isang CEO ng isang real estate empire sa Pilipinas. Siya ang "Supremo"—ang pinuno ng pinak**alaki at pinak**alupit na sindikato sa buong bansa. Isang Mafia Boss ng underworld.

Nang gabing malaman niya iyon—nang makita niya ang mga k**ay ni Alfonso na nababahiran ng dugo, at narinig niya ang malamig nitong utos na tapusin ang buhay ng isang kalaban sa negosyo—gumuho ang mundo ni Lara. Kinabukasan noon, nalaman niyang buntis siya. Hindi niya maaaring palakihin ang kanyang anak sa isang mundong pinapatakbo ng baril, dugo, at karahasan. Kaya siya tumakas. Nagtago sa isang liblib na bayan sa Norte.

Ngunit walang sinuman ang nakakatakas nang tuluyan kay Alfonso Valderrama. Natagpuan siya ng mga abogado nito isang buwan ang nakalipas at inalok ng isang kasunduan: Isang mabilis na Annulment at kalayaan, kapalit ng kanyang personal na pagdalo para pumirma.

TING.

Bumukas ang pinto ng elevator. Sinalubong siya ng malamig at perpektong palapag na gawa sa black Italian marble.

KABANATA 2: Ang Harapan sa Pugad ng Leon
Nanginginig ang mga binti ni Lara habang naglalakad siya sa pasilyo. Ang mga security guard na nakasuot ng barong na halatang may nakatagong baril sa ilalim ay yumuko nang bahagya nang makita siya.

"Magandang umaga po, Ma'am Lara," bati ng isa.

Hindi siya sumagot. Ibinaba niya ang kanyang paningin. Gusto lang niyang pumasok, pumirma, at umalis.

Binuksan ng Executive Assistant ang malaking pinto na gawa sa Narra. Pagpasok ni Lara sa opisina, tila huminto ang pag-ikot ng mundo.

Ang opisina ay malawak, napapalibutan ng mga bintanang floor-to-ceiling na nagpapakita ng ma-trapik ngunit maunlad na buong lungsod ng Makati at Taguig. Sa gitna, sa likod ng isang napakalaking k**agong desk, nakaupo ang lalaking minsang naging mundo niya.

Si Alfonso Valderrama.

Nakatalikod ito, nakatingin sa labas ng bintana habang humihithit ng sigarilyo. Ang usok ay dahan-dahang pumapailanlang sa malamig na hangin ng aircon. Kahit nakatalikod, nararamdaman ni Lara ang mapang-aping presensya nito. Ang malapad nitong balikat, ang perpektong tabas ng suot nitong midnight blue suit, at ang aura ng kapangyarihan na tila sumasakal sa buong silid.

"You're late, Lara," malamig na boses ni Alfonso. Ang boses na iyon ay nagpadala ng kilabot sa gulugod ni Lara. Isang boses na madalas bumulong ng mga matatamis na salita sa kanya tuwing gabi, ngunit siya ring boses na nag-uutos ng k**atayan ng kanyang mga kaaway.

"Na-traffic sa EDSA," maikling sagot ni Lara, pilit pinapatatag ang kanyang boses.

Dahan-dahang umikot ang swivel chair ni Alfonso. Ibinaba niya ang sigarilyo sa crystal ashtray. Ang kanyang mga mata—na kasing-lamig at kasing-talim ng patalim—ay dumapo sa mukha ni Lara. Walang emosyon. Walang pahiwatig ng pangungulila.

"Nandiyan na ang mga papeles sa mesa," sabi ni Alfonso, tinuturo ang isang makapal na folder. "Sign on the marked pages. Five Hundred Million Pesos will be wired to your account immediately. At pagkatapos, malaya ka na. Katulad ng gusto mo nang tumakas ka na parang magnanakaw sa gabi."

Naglakad si Lara papalapit sa mesa. Ramdam niya ang bigat ng kanyang tiyan. Nakasara pa rin nang mahigpit ang kanyang blazer. Kinuha niya ang mamahaling fountain pen sa gilid ng folder. Nanginginig ang kanyang mga daliri.

Huwag palampasin ang nakakagulat na ending—basahin ang buong kwento sa mga komento sa ibaba... 💝🕳️💙

TUMAKBO AKO PALAYO SA MADILIM NA PLANO NG AKING MADRASTA—AT SA PAGSAKAY KO SA KOTSE NG ISANG ESTRANGHERO, NAGBAGO ANG BUONG BUHAY KO.

Ako si Clara, dalawampu't apat na taong gulang. Simula nang mamatay ang aking ama, ang buhay ko ay naging isang bangungot sa ilalim ng pamamahala ng aking madrasta na si Donya Stella. Kinuha niya ang kontrol sa kumpanya ng aking ama, at ako ay itinuring niyang isang pabigat—o mas malala, isang kasangkapan para sa kanyang pansariling ambisyon.

Isang gabi, pinasuot niya ako ng isang marangyang pulang bestida. Sabi niya, may mahalaga kaming business dinner sa isang sikat na hotel. Kailangan daw niya ang presensya ko bilang nag-iisang anak ng tagapagtatag ng kumpanya.

Naniwala ako. Umasa akong baka sa pagkakataong ito, magkakaroon kami ng maayos na relasyon.

Pero pagdating namin sa VIP Floor ng hotel, biglang nagbago ang ihip ng hangin. Huminto si Stella sa tapat ng Room 405. Binuksan niya ang pinto at itinulak ako sa loob.

"Stella! Anong ginagawa mo?!" gulat kong tanong nang mapansin kong hindi ito isang dining room, kundi isang private suite.

Sa loob, nakaupo sa sofa si Mr. Vargas, isang mayaman ngunit may edad nang investor na matagal nang iniiwasan ng ama ko noong nabubuhay pa siya dahil sa masamang reputasyon nito sa negosyo.

"Maging mabait ka kay Mr. Vargas, Clara," malamig na utos ni Stella mula sa labas ng pinto. "Nakasalalay sa gabing ito ang kinabukasan ng kumpanya. Huwag kang lalabas diyan hangga't hindi siya pumipirma sa kontrata."

CLICK.

Narinig ko ang pag-lock ng pinto mula sa labas. Nanlaki ang mga mata ko. Ibinenta niya ako. Ibinenta ng sarili kong madrasta ang dignidad ko para sa isang investment.

Tumayo si Mr. Vargas at ngumiti nang nakakakilabot. "Huwag kang matakot, Clara. Gusto ko lang naman na maging mas... 'malapit' tayo bago ko ilabas ang pera ko."

Nag-panic ako, pero hindi ko hinayaang lamunin ako ng takot. Bago pa siya makalapit, mabilis kong dinampot ang isang mabigat na glass vase mula sa mesa at ibinato ito nang buong lakas sa paanan niya.

CRASH!

Basag ang plorera. Napatigil si Mr. Vargas dahil sa gulat at tumalsik na bubog.

Ginamit ko ang pagkakataong iyon. Tumakbo ako papunta sa balcony ng kwarto. Sa kabutihang palad, konektado ito sa fire escape stairs ng hotel. Hindi ako nag-atubili. Binuksan ko ang pinto ng balcony, tinanggal ang mataas kong heels, at tumakbo pababa ng hagdan nang nakayapak habang bumubuhos ang malakas na ulan.

Nanginginig ako sa lamig at takot. Ang luha ko ay sumasabay sa patak ng ulan. Pagbaba ko sa likod ng hotel, madilim ang eskinita. Wala akong dalang cellphone, walang pera.

Narinig ko ang mga boses ng security guard ni Mr. Vargas na sumisigaw mula sa taas, hinahanap ako.

Kailangan kong makaalis.

Sa pagtakbo ko papunta sa main road, nakita ko ang isang itim na Maybach—isang napak**ahal na sasakyan—na nakahinto sa gilid ng kalsada dahil sa red light.

Dala ng desperasyon, binuksan ko ang pinto sa likod at mabilis na pumasok.

"Tulong! Parang awa niyo na, paandarin niyo ang sasakyan! May naghahabol sa akin!" humihikbi kong makaawa, basang-basa ng ulan at nanginginig ang buong katawan.

Nanigas ako nang makita ko ang nasa loob.

Sa kabilang gilid ng upuan, nakaupo ang isang lalaking nakasuot ng madilim na suit. Ang kanyang mga mata ay malamig, matalim, at nagbibigay ng kakaibang awtoridad. Agad na bumunot ng baril ang bodyguard sa driver's seat at itinutok sa akin.

"Boss, palabasin ko ba?"
Ang totoong twist ng kwento ay nasa dulo—hanapin ang buong kwento sa mga komento sa ibaba. 🩶💙✨ 🪐🌟☃️