IAS Academic

Social Protection System: Insights from Families Left Behind in Ban Sandin, Lao PDR
Kritsada Theerakosonphong
The social protection system is a crucial mechanism of the modern state, designed to ensure the safety and welfare of its population. Within the Association of Southeast Asian Nations (ASEAN), member states are explicitly called upon to establish social protection systems aligned with the Sustainable Development Goals (SDGs). As a member of ASEAN, the Lao People’s Democratic Republic (Lao PDR) has pursued policies aimed at constructing and developing its social protection system, supported by both international organizations and ASEAN cooperation mechanisms.
However, the development of Lao PDR’s social protection system remains limited, characterized by inefficiencies and inadequacies. Public expenditure on social protection in 2020 accounted for only 8–10 percent of the country's GDP, significantly below the regional average. Informal social protection practices, such as community-based mutual assistance, continue to dominate, highlighting the limited reach and fragmentation of state-led initiatives.
This article offers an in-depth exploration of the structure and functioning of the social protection system in Lao PDR. It analyzes systemic weaknesses through a case study of families left behind in Ban Saen Din, providing valuable insights and recommendations for improving the current system. The findings are particularly relevant for scholars and practitioners interested in social protection in Lao PDR, and the study also raises broader questions about the effectiveness of similar systems across other ASEAN countries. Given the comparable social and cultural contexts within the region, the article suggests avenues for further research on social protection systems in Southeast Asia.
This article was originally published in English.
Read full article >> https://so01.tci-thaijo.org/index.php/arv/article/view/266821/179196
ระบบคุ้มครองทางสังคม: ข้อคิดเห็นจากครอบครัวที่ถูกทิ้งไว้เบื้องหลังในบ้านแสนดิน สปป.ลาว
กฤษฎา ธีระโกศลพงศ์

ระบบคุ้มครองทางสังคม (Social Protection System) เป็นกลไกสำคัญของรัฐสมัยใหม่ที่มีเพื่อดูแลประชากรในประเทศเพื่อให้ดำรงชีพอยู่อย่างปลอดภัยและมีสวัสดิภาพที่ดี โดยสมาคมประชาชาติแห่งเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ อันเป็นกลุ่มสมาคมที่มีคำประกาศเน้นชัดถึงประเทศสมาชิกว่าจำเป็นต้องมีระบบคุ้มครองทางสังคมที่มีฐานมาจากเป้าหมายการพัฒนาที่ยั่งยืน (SDGs) ทำให้ลาวซึ่งเป็นประเทศสมาชิกได้มีการดำเนินนโยบายที่สร้างและพัฒนาระบบคุ้มครองทางสังคมขึ้นมา ทั้งแบบที่ได้รับความช่วยเหลือร่วมมือกับองค์กรระดับนานาชาติ และอาเซียน
กระนั้นก็ยังพบว่าระบบคุ้มครองทางสังคมของสปป.ลาวนั้นกลับไม่ก้าวหน้า ขาดประสิทธิภาพและไม่เพียงพอเท่าที่ควร โดยในระดับงบประมาณพบว่าต่ำกว่าค่าเฉลี่ยนของภูมิภาค โดยในปี 2020 มีค่าใช้จ่ายในด้านนี้เพียง 8-10 เปอร์เซ็นต์ของ GDP ของประเทศ และพบว่าส่วนใหญ่รูปแบบการคุ้มครองทางสังคมแบบไม่เป็นทางการ (Informal social protection) เช่นการช่วยเหลือกันเองในชุมชนและสังคมเป็นส่วนมากสะท้อนถึงความไม่ครอบคลุมของระบบคุ้มครองทางสังคมของรัฐ
บทความชิ้นนี้ได้ให้ข้อมูลเชิงลึกของระบบคุ้มครองทางสังคม (Social Protection System) ของลาวว่ามีลักษณะอย่างไรบ้าง มีการวิเคราะห์ถึงจุดอ่อนของระบบ ผ่านกรณีศึกษาของครอบครัวผู้ถูกทิ้งไว้ข้างหลัง ในพื้นที่ศึกษาคือ บ้านแสนดิน สปป.ลาว รวมถึงมีข้อเสนอแนะและแนวทางที่ควรดำเนินการปรับปรุงของระบบคุ้มครองทางสังคมของลาว อันเป็นเนื้อหาที่มีประโยชน์ต่อผู้ที่สนใจในกรณีศึกษาสปป.ลาว ขณะเดียวกันบทความนี้สามารถเป็นกรณีศึกษาที่สะท้อนถามถึงความเป็นไปได้ของการดำเนินการที่มีหรือไม่มีประสิทธิภาพในประเทศอื่นในกลุ่มอาเซียนว่ามีลักษณะเป็นอย่างไร สืบเนื่องจากมีลักษณะสังคมและวัฒนธรรมคล้ายกัน ทำให้สามารถเปิดไปสู่การศึกษาอื่นๆในภูมิภาคนี้ต่อไป
บทความนี้เผยแพร่เป็นภาษาอังกฤษ
อ่านฉบับเต็มได้ที่>>>> https://so01.tci-thaijo.org/index.php/arv/article/view/266821/179196

การปลดปล่อยอาณานิคมตามแนวทางสำนักอินเดีย: ผู้ที่อยู่ในสถานะรองในอนุภูมิภาคลุ่มน้ำโขงจาก ค.ศ. 1992 ถึง ค.ศ. 2022
ธนเชษฐ วิสัยจร
การปลดปล่อยอาณานิคมตามแนวทางสำนักอินเดีย ไม่ได้หมายถึงเพียงแค่การได้รับเอกราชเท่านั้น แต่ยังหมายถึงการปลดแอกจากอิทธิพลจากแนวคิดตะวันตกอันประกอบด้วย 1ด้านพื้นที่ ระบบรัฐแบบเวสต์ฟาเลียน 2 ด้านเวลา ประเทศที่พัฒนาในประวัติศาสตร์เส้นตรง 3. ด้านสถานะ ผู้ที่อยู่ในสถานะรอง
ซึ่งสิ่งเหล่านี้ยังพบอยู่ในปัจจุบันในกลุ่มลุ่มแม่น้ำโขงโดยนับเป็นเรื่องที่น่าประหลาดใจที่แม้ในกลุ่มลุ่มแม่น้ำโขงซึ่งส่วนใหญ่ ไม่ว่าจะเป็นกัมพูชา ลาว เมียนมา เวียดนาม จีนและไทย ซึ่งเคยประสบกับการเป็นอาณานิคมของโลกตะวันตก (แม้ไทยกับจีนไม่เคยตกเป็นอาณานิคมอย่างเป็นอทางการแต่ก็ตกอยู่ในอิทธิพลของตะวันตกอย่างน่าอึดอัด) เหล่านี้ แต่ชนชั้นนำในแต่ละรัฐยังดำรงตนในยุคหลังอาณานิคมด้วยแนวคิดตะวันตกดังกล่าวและกดขี่ผลักไสผู้ที่อยู่ในสถานะรองในอนุภูมิภาคลุ่มน้ำโขงให้อยู่กับความอยุติธรรมไม่ต่างจากชีวิตในช่วงที่อยู่ใต้อาณานิคมของตะวันตก
โดยบทความได้วิเคราะห์วาทกรรมจากกรอบความร่วมมือระหว่างประเทศและข้อริเริ่มในระดับภูมิภาคจำนวน 14 กรอบความร่วมมือ และพบว่าข้อริเริ่มและกรอบความร่วมมือเหล่านี้ได้รับอิทธิพลจากจากวิธีคิดแบบตะวันตกเป็นสำคัญ ทั้งในแง่ของพื้นที่ เวลา และสถานะภาพของผู้คน จึงยังประโยชน์ให้กับกลุ่มชนชั้นนำด้วยกันเอง ในขณะที่ผู้คนที่อยู่ในสถานะรองถูกผลักให้อยู่ในสถานะชายขอบและปัญหาที่พวกเขาพบเจอก็ไม่ได้รับการแก้ไข
อย่าไรก็ดีผู้เขียนได้เสนอและเรียกร้องให้มีการเคารพสิทธิผู้อยู่ในสถานะรอง ผ่านการเปิดพื้นที่ให้กลุ่มคนดังกล่าวได้เข้าไปสู่กระบวนการกำหนดนโยบายและกลไกระหว่างประเทศอันเกี่ยวเนื่องกับผลประโยชน์ที่ควรคำนึงถึงทุกฝ่าย และควรสร้างแนวทางพัฒนาที่อิงกับความรู้และประสบการณ์แบบท้องถิ่นแทนที่จะใช้กรอบคิดแบบตะวันตกตามที่แนวทางสำนักอินเดียได้อธิบายไว้เป็นสำคัญ
บทความนี้เผยแพร่เป็นภาษาไทย
อ่านฉบับเต็มได้ที่ >>> https://so01.tci-thaijo.org/index.php/asianreview/article/view/274363/179163
The Indian School of Decolonisation: The subaltern in the Mekong Subregion from 1992 to 2022
Thanachet Wisaijorn
The decolonisation approach of the Indian School does not merely refer to achieving independence from colonial rule; it also entails challenging the lingering influence of Western concepts in three key dimensions:
1. Spatial Dimension: The Westphalian state system
2. Temporal Dimension: The Western linear conception of historical development privileges narratives.
3. Status Dimension: Subaltern groups are systematically marginalised and silenced.
These colonial legacies persist even today in the Mekong subregion, which includes Cambodia, Laos, Myanmar, Vietnam, China, and Thailand. Despite having experienced Western colonial domination—whether directly as colonies or indirectly through economic and political influence (as in the cases of Thailand and China)—the ruling elites of these states continue to uphold Western-derived governance models in the postcolonial era. This has led to the continued suppression and exclusion of subaltern groups, mirroring the injustices they faced under Western colonial rule.
This article analyses discourses embedded within fourteen international cooperation frameworks and regional initiatives in the Mekong subregion. The findings reveal that these initiatives are heavily influenced by Western epistemological structures in terms of space, time, and social hierarchy. Consequently, these frameworks disproportionately benefit political elites while pushing subaltern groups further into the periphery, leaving their concerns unaddressed.
In response, the author advocates for greater recognition and respect for subaltern rights by creating inclusive mechanisms that allow marginalised communities to participate in policy-making and international governance processes that directly affect their well-being. Instead of adhering to Western-centric paradigms, development strategies should be grounded in local knowledge and lived experiences, as emphasised by the Indian School of Decolonisation.
This article was originally published in Thai.
Read full article >>>https://so01.tci-thaijo.org/index.php/asianreview/article/view/274363/179163

Evaluating the impact of COVID-19 on the human security of low-income migrant workers in Singapore: Perspectives among policymakers, community stakeholders, and academic experts
Mukda Pratheepwatanawong, Rayner Kay Jin Tan, Waranya Jitpong.
The COVID-19 pandemic has had a profound impact across all sectors. Although Singapore was able to manage the outbreak effectively, its citizens still faced varying degrees of hardship. However, one group that was often overlooked in discussions surrounding the pandemic was marginalized communities—particularly migrant workers, who received little attention during the initial phase of the outbreak.
This article examines the impact of COVID-19 on the human security of migrant workers in Singapore, focusing on multiple dimensions, including economic security, food security, health security, environmental security, personal security, community security, and political security. By comparing the situation before and after the pandemic, the study highlights governmental and civil society efforts to assist and improve the living conditions of migrant workers. Key initiatives include the construction of improved dormitories, the provision of mental health support, and campaigns aimed at reducing societal prejudice against migrant workers.
Nevertheless, the pandemic has negatively affected all aspects of life for low-income migrant workers in Singapore. Addressing these challenges requires structural reforms that create long-term positive impacts on the well-being and protection of this vulnerable group.
This article was originally published in English.
Read full article >> https://so01.tci-thaijo.org/index.php/arv/article/view/272943/179197
การประเมินผลกระทบของโควิด-19 ต่อความมั่นคงของมนุษย์ในกลุ่มแรงงานข้ามชาติรายได้น้อยในสิงคโปร์
Mukda Pratheepwatanawong, Rayner Kay Jin Tan, Waranya Jitpong.
โควิด – 19 สร้างผลกระทบอย่างใหญ่หลวงให้แก่ทุกภาคส่วน สำหรับสิงคโปร์ที่สามารถรับมือได้เป็นอย่างดีแต่ประชาชนก็ยังได้รับความยากลำบากไม่มากก็น้อย ทั้งนี้กลุ่มคนส่วนหนึ่งที่อาจถูกมองข้ามไปเมื่อนึกถึงเหตุการณ์การแพร่ระบาดนี้ คือกลุ่มคนชายขอบที่เป็นกลุ่มแรงงานข้ามชาติในสิงคโปร์ที่แทบไม่ได้รับการพูดถึงในช่วงแรกของการระบาด
บทความชิ้นนี้ได้พูดถึงผลกระทบของโควิด-19 ต่อความมั่นคงของมนุษย์ในกลุ่มแรงงานข้ามชาติโดยเน้นไปที่ด้านเศรษฐกิจ อาหาร สุขภาพ สิ่งแวดล้อม ความมั่นคงส่วนบุคคล ชุมชน และการเมือง เพื่อเปรียบเทียบสถานการณ์ก่อนและหลังการระบาดของโควิด-19 โดยพบว่าทางรัฐบาลและภาคประชาสังคมมีความมาตรการในการช่วยเหลือและปรับปรุงสภาพความเป็นอยู่ของแรงงานข้ามชาติ เช่น การสร้างหอพักใหม่ที่มีมาตรฐานดีขึ้น การให้การสนับสนุนด้านสุขภาพจิต และการรณรงค์ลดอคติต่อแรงงาน
อย่างไรก็ตามการแพร่ระบาทส่งผลกระทบเชิงลบต่อทุกด้านและทุกมิติของกลุ่มแรงงานข้ามชาติรายได้น้อยในสิงคโปร์ การแก้ไขที่ถูกจุดที่คือจำเป็นต้องมีการเปลี่ยนแปลงเชิงโครงสร้างเพื่อสร้างผลกระทบเชิงบวกในระยะยาวต่อการดูแลกลุ่มแรงงานกลุ่มนี้
บทความนี้เผยแพร่เป็นภาษาอังกฤษ
อ่านฉบับเต็มได้ที่>>>> https://so01.tci-thaijo.org/index.php/arv/article/view/272943/179197
-income_migrant_workers -19

เมื่อ “ไทย” กลายเป็น “หมากสำคัญ” ของอาชญากรรมจีนเทาในภูมิภาค
กุลนรี นุกิจรังสรรค์
อาณาจักรจีนเทาถือเป็นเครือข่ายอาชญากรรมข้ามชาติที่กำลังขยายตัวอยู่ในแถบภูมิภาคอาเซียนอย่างไม่เกรงกลัวกฎหมายในพื้นที่ประเทศท้องถิ่น โดยดำเนินการอาชญากรรมหลายอย่าง เช่น การหลอกลวงทางเทคโนโลยี การค้ามนุษย์ การพนันออนไลน์ และการฟอกเงิน
เครือข่ายอาชญากรรมนี้ไม่เพียงแต่มีการหลอกลวงคนจีนด้วยกันเพื่อลักพาตัวไปใช้แรงงานเป็นคอลเซนเตอร์ในฐานที่มั่นในชายแดนรอบๆ ประเทศไทยเท่านั้น แต่มีการหลอกลวงคนไทย คนอินเดีย บังคลาเทศ ฟิลิปปินส์ มาเลเซีย อินโดนีเซีย ฯลฯ เพื่อไปร่วมในขบวนการโดยกลุ่มเหยื่อเหล่านี้จะไม่ได้รับค่าตอบแทน ถูกทำร้ายและใช้แรงงานอย่างหนักและไหลเข้าสู่กระนวนการค้ามนุษย์อย่างเต็มตัว
ภัยนี้จึงไม่ใช่ประชาชนทั่วไปที่ถูกหลอกลวงโดยคอลเซนเตอร์เท่านั้น แต่ตัวคอลเซนเตอร์ภายใต้การควบคุมจีนเทาก็ถือเป็นเหยือด้วยเช่นกัน จึงถือเป็นปัญหาใหญ่ที่บานปลายซับซ้อน ที่มีการร่วมมือกันเป็นองค์กรและเครือข่ายขนาดใหญ่ ซึ่งแน่นอน รัฐบาลท้องถิ่นที่มีฐานที่ตั้งของกลุ่มจีนเท่านี้อยู่ก็อาจพัวพันอยู่ด้วย
สำหรับประเทศไทยกลายเป็นหมากสำคัญด้วยสาเหตุหลายประการ 1.ประเทศไทยเป็นภูมิศาสตร์ที่ง่ายดายและสะดวกต่อการส่งเหยื่อข้ามชายแดนไปยังฐานที่ตั้งในประเทศรอบๆ 2.ด้วยช่องโหว่ทางกฎหมายและการดูแลทำให้ไทยอาจเป็นที่พักพิงให้แก่กลุ่มจีนเทาและเป็นแหล่งฟอกเงินที่สำคัญ เป็นต้น เช่นนี้แล้วความน่าวิตกจึงไม่ใช่แค่ตัวเลขนักท่องเที่ยวจีนที่หายไป แต่ความปลอดภัยและความมั่นคงของคนไทยและประเทศไทยก็สั่นคลอนไปด้วย
ดังนั้นในประเด็นเหล่านี้รัฐบาลไทยต้องหารือและสร้างความร่วมมือกับทางการจีนและประเทศต่างๆ ในภูมิภาคเพื่อแก้ปัญหาดังกล่าว เพราะปัญหานี้เป็นปัญหาระดับนานาชาติที่ไทยไม่สามารถขับเคลื่อนฝ่ายเดียวได้ จึงต้องอาศัยความร่วมมือจากทุกฝ่ายร่วมกัน
อ่านฉบับเต็มได้ที่>>> http://www.ias.chula.ac.th/article/%e0%b9%80%e0%b8%a1%e0%b8%b7%e0%b9%88%e0%b8%ad-%e0%b9%84%e0%b8%97%e0%b8%a2-%e0%b8%81%e0%b8%a5%e0%b8%b2%e0%b8%a2%e0%b9%80%e0%b8%9b%e0%b9%87%e0%b8%99-%e0%b8%ab%e0%b8%a1/?_thumbnail_id=9454
When Thailand Becomes a Strategic Hub for the Chinese Crime Network in the Region
Kulnaree Nukitrangsan
The Chinese crime network is a transnational organized crime syndicate that has been expanding across the ASEAN region, operating with impunity in countries where local laws and enforcement remain insufficient. This network engages in various criminal activities, including technology-based scams, human trafficking, online gambling, and money laundering.
The network's operations involve not only deceiving Chinese nationals into becoming forced laborers in call centers based near Thailand’s borders, but also targeting victims from Thailand, India, Bangladesh, the Philippines, Malaysia, Indonesia, and other countries. These individuals are often lured with false promises, only to find themselves unpaid, subjected to harsh treatment, and eventually trapped in the full cycle of human trafficking.
The threat extends beyond the general public being scammed by call centers. The call center operators themselves, controlled by the Chinese crime network, are also victims. This highlights the complexity of the issue, as the network functions as a large-scale, organized, and multi-layered enterprise. Local governments in areas where these operations are based may also be complicit in the network's activities.
Thailand has become a critical strategic point for several reasons:
1. Geographical Advantage: Thailand's location provides a convenient transit route for moving victims across borders to operational bases in neighboring countries.
2. Legal Loopholes and Enforcement Gaps: Weaknesses in Thailand's legal and regulatory framework make it a potential haven for the Chinese crime network, enabling activities such as money laundering.
This situation presents not only a direct threat to Thailand’s tourism industry, as reflected in declining Chinese tourist arrivals, but also undermines the safety and security of Thai citizens and the nation as a whole.
Addressing this issue requires the Thai government to engage in dialogue and foster cooperation with China and other regional countries. This is not merely a local problem but an international crisis, and Thailand cannot tackle it alone. Collaborative efforts involving all stakeholders are essential to combat this growing threat.
This article was originally published in Thai.