Edward.2

LABINDALAWANG TAON AKONG INIwasan, PINANDIRIHAN, AT TINAWAG NA "AMOY BASURA" NG MGA KAKLASE KO DAHIL ANG MGA MAGULANG KO AY MGA MANGANGALAKAL (SCAVENGERS). TINANGGAP KO ANG LAHAT NG PANG-IINSULTO NANG TAHIMIK. NGUNIT SA ARAW NG AMING GRADUATION, ANG ISANG PANGUNGUSAP NA BINITIWAN KO SA ENTABLADO AY TULUYANG NAGPAIYAK SA LIBU-LIBONG TAO SA LOOB NG AUDITORIUM.

Ang Amoy ng Kahirapan
Ako si Gabriel. "Batang Hamog", "Amoy Kanal", at "Basurero". Iyan ang mga pangalang itinawag sa akin ng mga kaklase ko mula elementarya hanggang high school.
Nag-aaral ako bilang isang full scholar sa St. Therese Academy, isang eksklusibong paaralan para sa mga mayayaman. Ngunit hindi tulad ng aking mga kaklase na inihahatid ng mga mamahaling sasakyan, ako ay naglalakad lang araw-araw. Ang mga magulang ko, sina Tatay Nilo at Nanay Salve, ay mga mangangalakal ng basura. Araw at gabi, nagtutulak sila ng kariton sa gitna ng usok at ulan, namumulot ng mga plastik, bote, at karton mula sa mga basurahan upang may maipakain sa akin.

Dahil iisa lang ang sapatos ko at minsan ay napagpapawisan ako sa pagtulong sa kanila bago pumasok, madalas akong asarin ng aking mga mayamang kaklase, lalo na ng lider nilang si Troy.
"Yuck! Gabriel, lumayo ka nga! Amoy basura ka na naman!" bulyaw ni Troy isang araw habang tinatakpan ang kanyang ilong, at nagtawanan ang buong klase.

Tinanggap ko ang lahat ng pangungutya. Hindi ako sumagot o lumaban. Sa halip, ibinuhos ko ang lahat ng aking luha at galit sa aking mga libro. Ipinangako ko sa sarili ko na balang araw, iaangat ko ang aking mga magulang mula sa dumi ng kalsada.

Ang Araw ng Pagtatapos
Lumipas ang labindalawang taon ng pagtitiis. Araw ng aming High School Graduation. At hindi lang ako basta ga-graduate—ako ang tatanghalin bilang Valedictorian ng aming batch.
Punong-puno ang grand auditorium ng mga bilyonaryo, mga doktor, at mga negosyante na magulang ng aking mga kaklase. Nakasuot sila ng mga designer suits at kumikinang na mga alahas.
Samantala, ang aking mga magulang ay nakatayo sa pinakadulo ng auditorium, malapit sa pintuan ng exit. Kahit pinilit ko silang umupo sa VIP section sa unahan dahil karapatan nila iyon bilang magulang ng Valedictorian, tumanggi sila.

"Wag na, anak. Dito na lang kami ng Tatay mo," nanginginig at nahihiyang bulong ni Nanay Salve kanina habang hinihila ang kanyang kupas na bestida. "Baka dumikit pa ang dumi namin sa mga upuan, mapahiya ka pa. Makita ka lang namin sa stage, masayang-masaya na kami."
Nanikip ang dibdib ko habang pinapanood silang nakatayo roon, nakayuko, iniiwasan ang mga matatalim na tingin ng mga gwardya at ng ibang magulang...

Ito ay bahagi lamang ng kwento. Ang buong kwento at ang kapana-panabik na wakas ay nasa link sa ibaba ng komento 👇👇👇 🧡❤️‍🩹🌔

"AKO PO ANG ABUGADO NG MAMA KO," MATAPANG NA SIGAW NG ISANG WALONG-TAONG-GULANG NA BATA SA HARAP NG HUWES. "AT ANG NANGYARI PO AY HINDI KAPANI-PANIWALA." PINAGTAWANAN SIYA NG BILYONARYONG NAG-AKUSA SA KANYANG INA. NGUNIT NANG ILABAS NG BATA ANG KANYANG EBIDENSYA, ANG BUONG KORTE AY NATAHIMIK, AT ANG IMPERYO NG KANYANG AMA AY TULUYANG NAGUHO.

Ang Inosenteng Ina sa Posas

Malamig ang hangin sa loob ng Courtroom 15, ngunit mas malamig ang tadhana na naghihintay kay Clara. Nakaupo siya sa silya ng nasasakdal, nakasuot ng kulay-kahel na damit ng mga bilanggo, at nakaposas ang mga nanginginig na kamay. Mugtong-mugto ang kanyang mga mata sa walang-tigil na pag-iyak.

Inakusahan siya ng sarili niyang ex-husband, ang bilyonaryong si Troy Imperial, ng pagnanakaw ng limampung milyong piso (50 million pesos) mula sa vault ng kanilang kumpanya.

Sa kabilang dulo ng kwarto, nakaupo si Troy. Nakasuot siya ng mamahaling suit at may mapagmataas na ngisi sa labi. Kasama niya ang kanyang bagong nobya, si Stella, na tuwang-tuwa sa nakikitang pagdurusa ni Clara.

"Your Honor," matikas na panimula ng sikat na abogado ni Troy. "Ang ebidensya ay napakalinaw. Nakita sa CCTV na pumasok ang akusado sa opisina ng aking kliyente. At kinabukasan, natagpuan ng mga pulis ang limampung milyong piso sa loob ng baul sa bahay ni Clara! Ginawa niya ito dahil sa desperasyon at galit matapos ang kanilang hiwalayan. Hinihiling namin ang pinakamabigat na parusa!"

Tiningnan ni Troy si Clara. "Diyan ka nababagay, Clara. Sa kulungan," pabulong na asar ng bilyonaryo.

Ang totoo, kinasuhan lamang ni Troy si Clara upang makulong ito at makuha niya ang 100% full custody ng kanilang walong-taong-gulang na anak na si Maya. Sa pangalan kasi ni Maya nakapangalan ang bilyun-bilyong trust fund na iniwan ng lolo nito, at gusto itong kontrolin ni Troy at ng kanyang kabit.

Ang Pagsuko ng Depensa

Walang pambayad si Clara sa magaling na abugado. Ang kanyang Public Attorney ay tumayo lamang at umiling. "Your Honor, the defense rests. Wala na po kaming maipiprisintang ebidensya."

Humagulgol si Clara. "Wala po akong ninakaw! Na-frame-up lang po ako! Parang awa niyo na, paano na ang anak ko?!"

Hinampas ni Judge Medina ang kanyang martilyo. "Order in the court! Ginang Clara, dahil sa matibay na ebidensya ng prosekusyon, kailangan kong ibaba ang hatol—"

"TUMUTUTOL PO AKO!"

Isang matinis at nanginginig na boses ng bata ang umalingawngaw sa buong korte.

Bumukas ang pintuan sa likuran, at pumasok ang isang walong-taong-gulang na batang babae. Nakasuot siya ng uniporme ng eskwelahan at may bitbit na pink na tablet. Siya si Maya. Nakatakas siya mula sa yaya na inupahan ni Troy para magbantay sa kanya sa labas ng korte.

"Maya! Anak!" umiiyak na tili ni Clara, pilit na tumatayo ngunit pinigilan ng gwardya.

Nataranta si Troy. "Security! Bakit nakapasok ang bata rito?! Ilabas niyo ang anak ko! Na-trauma 'yan sa ginawa ng nanay niya!"

Ngunit mabilis na tumakbo si Maya sa gitna ng aisle, umiiyak ngunit buong tapang na humarap sa mataas na upuan ng Huwes.

"Your Honor," malinaw na sabi ni Maya, pinupunasan ang kanyang mga luha. "Ako po ang abugado ng Mama ko. At ang nangyari po ay hindi kapani-paniwala."..
Ito ay bahagi lamang ng kwento. Ang buong kwento at ang kapana-panabik na wakas ay nasa link sa ibaba ng komento 👇👇👇 🌕🌩️🌼 ☄️🌾🌗