CAMT CARE

ลองผิดลองถูกคือเส้นทางที่เราได้เรียนรู้

เราชอบนับสิ่งที่ได้เรียนรู้ จากหนังสือ จากคลาส จากทฤษฎีที่เรียงเป็นข้อๆ เพราะมันชัดเจน วัดผลได้และดูเหมือนปลอดภัย

เรายังเรียนรู้จากการลงมือทำ จากการลองผิดลองถูก จากวันที่ยังไม่เก่ง แต่ก็พยายามอยู่ซ้ำๆ

แต่มีบทเรียนอีกแบบ ที่ไม่ค่อยมีใครอยากนับ คือบทเรียนจาก ‘ความผิดพลาด’ ความผิดพลาดไม่เคยสวยงาม ไม่เคยเป็นระเบียบ และไม่เคยอธิบายตัวเองอย่างสุภาพ

มันอาจเข้ามาพร้อมความอับอาย ความเสียใจ และคำถามว่า “ทำไมไม่ดีกว่านี้”

แต่แปลกดี สิ่งที่ติดอยู่กับเรานานที่สุดมักมาจากวันที่พลาด ในวันที่เจ็บ ในวันที่ต้องยอมรับว่า “เรายังไม่รู้มากพอ”

บางทีเราไม่ได้เติบโต จากการรู้มากขึ้น แต่มาจากการกล้ายอมรับว่า ยังมีบางอย่างที่เราไม่รู้

และถ้าวันนี้คุณยังคิดถึงความผิดพลาดเก่าๆ ไม่ได้แปลว่าคุณอ่อนแอ มันอาจแปลว่า คุณกำลังเรียนรู้ในระดับที่ลึกกว่าที่เคยก็เป็นได้

Back to Your First Job Self 💼
ถอยกลับไปใช้ประโยชน์จากตัวเองที่ทำงานครั้งแรก

ในวันแรกของการทำงาน เราอาจยังไม่รู้มากนัก แต่กลับมีความรู้สึกบางอย่างที่ชัดเจนกว่าวันนี้ ทั้งความตั้งใจ ความอยากลอง และความซื่อตรงกับสิ่งที่ตัวเองเป็น

กิจกรรมนี้จะชวนคุณย้อนกลับไปพบตัวเองในช่วงเวลานั้นอีกครั้ง ผ่านกระบวนการด้านการแสดง เพื่อทบทวนสิ่งที่เคยมี เรียนรู้สิ่งที่เปลี่ยนไป และหยิบเอาบางคุณสมบัติกลับมาใช้ใหม่ ในแบบที่สอดคล้องกับตัวคุณในวันนี้

กิจกรรมจัดวันที่
📆 วันอาทิตย์ที่ 24 พฤษภาคม 2569
⏰ 13:00-17:00 น.
📍จัดที่ The Present Haus (ราชวิถี 24 ติดถนนใหญ่)

โดย 1. คุณธันว์-ธนชัย วรอาจ
ที่ปรึกษาด้านการสื่อสารในภาคธุรกิจ องค์กรไม่แสวงหาผลกำไร และภาคการเมือง
2. คุณคังโป้ย-เสฎฐวุฒิ จันทร์เพ็ญสุข
นักแสดงฟรีแลนซ์ ครูสอนการแสดง และสแตนด์อัพคอมเมเดี้ยน ประสบการณ์กว่า 16 ปี

กิจกรรมกลุ่มเล็ก จำกัดเพียงครั้งละไม่เกิน 10 คน เพื่อให้ทุกคนได้มีพื้นที่ในการเรียนรู้และแลกเปลี่ยนอย่างแท้จริง

👉🏻 สนับสนุนกิจกรรมเพื่อสาธารณะประโยชน์ของมูลนิธิไทยคม ท่านละ 900 บาทขึ้นไป

🔗 สมัครเข้าร่วมได้ที่ https://forms.gle/nLL51oKpt2eSsTJx6

แล้วพบกันที่ The Present Haus นะคะ

เราไม่ได้ก้าวออกจากความสบาย แล้วกลายเป็นคนใหม่ในครั้งเดียว

ส่วนใหญ่ เราค่อยๆ เอียงตัวออกมา ยืดแขน ยืดใจ อยู่ตรงพื้นที่ที่ยังไม่มั่นคง ไม่ปลอดภัยพอ แต่ก็ยังไม่อยากถอยกลับ ที่แม้จะไม่ค่อยมั่นใจแต่ก็ยังพยายามสู้ต่อไป

น่าเสียดายที่ช่วงเวลานั้นมักไม่ถูกพูดถึง ทั้งที่มันเป็นจุดที่ยากที่สุด
เพราะเราไม่ใช่คนเดิม
แต่ก็ยังไม่คุ้นกับตัวเองเวอร์ชันใหม่
เรากลัวว่าจะพลาด
กลัวว่าจะไม่เก่งพอ
กลัวว่าถ้าถอยกลับ
จะถูกมองว่าไม่พยายาม

แต่ความจริงคือ การยืด Comfort Zone ออกไป ไม่จำเป็นต้องใหญ่
มันอาจเป็นเพียงแค่ก้าวเล็กๆ ที่ค่อยก้าวต่อไปทั้งในเวลาที่มั่นใจและไม่มั่นใจ

จนถึงวันหนึ่ง สิ่งที่เคยฝืน กลายเป็นพื้นที่ที่เรายืนได้จริง
เราไม่ต้องเกร็ง ไม่ต้องพิสูจน์ ไม่ต้องพยายามทำให้ใครเห็น

และเราจะค่อยๆ เข้าใจว่า 'การเติบโต'
ไม่ใช่การวิ่งหนี Comfort Zone
แต่คือการขยายมันให้ใหญ่ขึ้น

ครั้งละนิด
ครั้งละหน่อย
แล้วทำซ้ำๆ
แบบที่เข้าใจและใจดีกับตัวเอง