Camp Rimtan

จากประสบการณ์หลายปีที่ใช้ชีวิตบนดอย รู้ว่าไฟไหม้ป่ามักจะเริ่มต้นซ้ำๆตรงบริเวณเดิมๆก่อน แล้วก็จะลามกระจายไปเป็นวงกว้างกินเขาเป็นลูกๆ …….

ที่เป็นแบบนี้ เพราะไฟป่าไม่ได้เกิดเองตามธรรมชาติ แต่เกิดจากฝีมือคน และเป็นคนเดิมๆนั่นแหละ……

ดังนั้น ถ้าอยากจะแก้ปัญหาไฟป่า ก็ต้องหาตัวคนเผาให้เจอ…. จะรู้ว่าใครเผา ก็ไปหาจุดเริ่มต้นของไฟให้เจอ ว่าอยู่ที่พิกัดไหน ซึ่งปัจจุบันภาพถ่ายทางอากาศช่วยได้ …..และเมื่อรู้บริเวณพิกัดนั้นแล้ว ก็ไปหาข้อมูลในพื้นที่จากผู้ใหญ่บ้าน/กำนัน/สท/อบต. ของในพื้นที่ใกล้เคียง ว่ามีใครหรือกลุ่มคนใดที่น่าจะเกี่ยวข้องกับจุดเริ่มต้นของไฟบ้าง…การหาตัวคนเผาและสาเหตุการเผาน่าจะไม่ยาก ….แต่ที่ยากเพราะไม่มีหน่วยงานที่จะเป็นเจ้าภาพการแก้ปัญหานี้รึเปล่าไม่รู้…..

และปี 2567 นี้ ก็เป็นอีกปีที่ไฟป่าก็มาตามเวลานัดหมายเช่นเคย…..

เราเป็นคนกาแฟต้นน้ำและอยู่ในพื้นที่ก็ได้แต่สละเงิน/คน/เวลา ตามกำลังที่มี เพื่อต่อสู้กับไฟป่ามาตลอดอย่างต่อเนื่องและต่อไป……

และตั้งแต่ มีนา-พฤษภา ของปี 2567 นี้ ก็เหมือนทุกๆปีที่ผ่านมา การเผาป่าเป็นเทศกาลใหญ่ประจำปีทางภาคเหนือไปแล้ว เราจึงต้องไปทำแนวกันไฟให้ตัวเองและให้ชุมชนใกล้เคียงอีกครั้งตามภาพ

เป็นอีกปีที่ต้องต่อสู้กับความลาดชันในการเตรียมแปลงปลูกเสริม/ปลูกซ่อม หลังฤดูกาลเก็บเกี่ยวเสร็จ……

ความชันทำให้เกิดการพังทลายของหน้าดินที่อุดมสมบูรณ์/ปุ๋ยที่ต้นกาแฟต้องการ เกิดขึ้นทุกปีในช่วงฤดูฝน อีกทั้งการทำงานบำรุงและดูแลฟาร์มก็ยากลำบากมากๆ

ดังนั้น ถึงจะสิ้นเปลืองทั้งทุนและเวลา แต่การทำขั้นบันไดขนาดพอเหมาะ ก็คุ้มค่าต่อการที่ต้องสูญเสียหน้าดินมหาสารไปทุกปีๆ และยังเพิ่มความชุ่มชื้นในแปลงปลูกที่ลาดชันได้มากขึ้นอีกด้วย

ยิ่งกว่านั้น ขั้นบันได้เหล่านี้ถ้ามีมากพอ ก็จะส่งผลให้การสึกกร่อนของหน้าดินตามดอยหรือเขาลูกนั้นลดลงตามไปด้วย และส่วนความชุ่มชื้นก็จะเพิ่มขึ้นโดยอัตตโนมัติเช่นกัน

10 ปากว่า ไม่เท่า 1 ตาเห็น…..ต้องรอดูผลลัพธ์อีก 2-3 ปี ข้างหน้าครับ