Nuntawatsa Rimnaam

"ได้แกงหยัง"
เสียงทักทายดังลอดออกมาจากระแนงรั้ว
ในละแวกชุมชนเขตเมืองเก่า ย่านถนนราชมรรคานั้นเต็มไปด้วยธุรกิจร้านค้า ทั้งร้านอาหาร สปา ที่พักหลากระดับทั้งเกสต์เฮาส์ โฮสเทล โรงแรม

ถึงอย่างนั้น ในซอยเล็กๆ ก็ยังมีบ้านเรือนที่อยู่อาศัยธรรมดาอยู่บ้าง เหมือนบ้านหลังนี้
คำทักทาย กับนัำเสียงที่ดังลอดมาจากรั้วระแนงนั้น บอกอายุเจ้าของเสียงได้ในทันที
"ได้ผลไม้มาเจ้า..บัวหิมะ..กินก่เจ้า...เอาไว้สักลูกก่เจ้า"
ผู้เดินผ่านรั้วบ้านด้านนอก ตอบเจ้าของเสียงทักทาย พร้อมเสนอแบ่งปันผลไม้ในมือที่ตั้งใจจะส่งไปไกลถึงบ้านที่อิสาน

คุณยายอายุปลายเจ็ดสิบ นั่งเดียวดายอยู่ใต้ต้นชมพู่ ข้างหน้ามีวอล์คเกอร์ สำหรับช่วยพยุงเดิน วางอยู่ในระยะเอื้อมจับสะดวกมือ สายหน้าปฏิเสธพร้อมคำขอบคุณ
"กินอยู่เจ้า แต่บ่เอาๆ สับปะรดในตู้ยังมีอยู่ ขอบคุณนักๆ"
รอยยิ้มบนใบหน้าที่ห่่มไว้ด้วยผมสีดอกเลา ตัดสั้นระดับหู ส่งผ่านประตูรั้วให้กับผู้ผ่านมาอย่างเป็นมิตร

"วันนี้เย็นหน่อยเนาะ"
"วันนี้หยุดเหรอ"
"ไปลอยกระทงกันไหม"
"แดดแต่่เช้านะ"
"วันนี้ออกสายเหรอ"
เหล่านั้นล้วนเป็นคำทักทายของคนวัยเกือบหกสิบ ที่ปราศัยกับเพื่อนบ้านวัยอ่อนกว่าเกือบครึ่งชีวิต เมื่อเจอหน้ากัน
"ครับ"
คำตอบมากับรอยยิ้มอ่่อนๆ แล้วหันหลังจากไป

คำปราศัยจึงมีเพียงวันละหนึ่งประโยคสั้นๆ อย่างนั้น

ถ้าคนวัยยุค baby boom ขุึ้นต้องจากโลกนี้ไปหมดแล้ว คน gen X gen Y เขาคงไม่คุยกัน่ผ่านรั้ว ว่าแต่จะคุยกันต่อหน้าด้วยไหมน้อ

You never give up- growin' new blooms days after days
Why then oh why can't I,
keep growin' the dream
that I dare to dream
It may really do cone true
there- somewhere over the rainbow..