Mei Li Story

สิ่งที่หนูเป็นในวันนี้ ไม่ได้เป็นตัวกำหนดอนาคตหนูในวันข้างหน้า
วันก่อนนั่งจัดบ้านกับลูกสาว เป้าหมายคือลิ้นชักเอกสารที่เละเทะ เพราะแม่ยัดทุกอย่างเข้าไป เลยได้โอกาสสอนวิธีจัดเรียง แยกหมวดหมู่ ของสำคัญ ของที่มีคุณค่าทางใจ และของที่ควรทิ้ง
ต้องบอกก่อนว่าบ้านนี้ คุยกับลูกทุกเรื่อง ลูกรู้เรื่องดีๆ และเรื่องแย่ๆของพ่อกับแม่ เพราะเรายึดหลักที่ว่า No one perfect ไม่มีใครสมบูรณ์แบบ ในเรื่องดีๆ เราก็ไม่อวยตัวเอง และเรื่องแย่ๆ เราก็เลือกเรื่องเล่าให้เหมาะกับวัย
เราจัดของไป คุยไป จนกระทั่งไปเจอสมุดพกสมัยแม่มัธยม รูปเด็กนักเรียนผมสั้น หน้าบึ้งตึง ผูกคอซอง แปะอยู่มุมขวาบนของปก เด็กขอดู แม่ก็ยื่นให้ดู
พอเปิดดูเท่านั้นแหละ คำถามต่างๆก็พรั่งพรูออกมา
ทำไมแม่ได้เคมีแค่เกรด 2 อ่ะ?
ภาษาอังกฤษแม่ก็ได้ 2 เอง ดูดิ มีได้ 3แค่เทอมเดียวเอง
โห......วิทยาศาสตร์แต่ละตัวของแม่ แทบไม่เคยแตะ 4 เลย
แถมมีเทอมนึง ห้องมี 49 คน ละ...โหหหหหห แม่ได้ที่ 40 /////พูดถึงตรงนี้ ดูออกว่าลูกพยายามกลั้นหัวเราะ
แม่มองยักคิ้วแล้วยิ้มถาม “ เจ๋งป่ะล่ะ ?? ” และลูกก็ตอบมาว่า “เจ๋งชะมัดเลย” พร้อมหัวเราะปากกว้าง
เธอพูดต่อ “ แม่เคยบอกว่า แม่ไม่ชอบวิทยาศาสตร์ วันนี้หนูเชื่อละ แต่จากเกรดของแม่ สุดท้าย แม่ก็ยังได้ทำงานเกี่ยวกับวิทยาศาสตร์ แถมตอนนี้ คุยภาษาอังกฤษปร๋อ ทั้งๆที่เกรดอังกฤษดูอ่อนแอสุดๆ 5555 ...........หนูว่ามันเจ๋งมาก”
ใช่ เพราะสิ่งที่แม่เป็นในวันนั้น ไม่ได้กำหนดชีวิตแม่ในวันนี้
ลูกสาวเราชอบวาดรูปมาก ตั้งแต่เด็ก เธอจะชอบขีดเขียน เราก็สนับสนุนโดยการหาสีในทุกรูปแบบให้เธอใช้ ที่บ้านจะมีลังกระดาษ Reuse ให้เธอได้หยิบตามใจ อยากใช้ อยากวาด อยากเขียนเมื่อไหร่ ทำได้เต็มที่
พอเข้าสู่ช่วง ป.3 ลูกขอลงเรียนคอร์สวาดรูปออนไลน์ ด้วยราคาที่ไม่สูง เราลองเลือกที่เหมาะกับลูก 3 คอร์ส (แต่ละคอร์สจะวาดคนละแบบ แล้วให้เค้าลองดูว่าน่าจะไปทางไหน) ลูกเรียนสนุก ส่งการบ้านตรงเวลา คือดูแล้ว ไม่ต้องมานั่งเตือนให้ทำ นางทำเองส่งเอง จนจบคอร์ส
พอที่โรงเรียนมีการประกวดวาดรูประบายสี เธอจึงลงสมัคร ลูกตั้งใจวาด ตั้งใจระบาย ดูแล้วสวย (ในสายตาตัวเอง) ก่อนส่งผลงานไปด้วยความมั่นใจ
แต่ปรากฏว่า ลูก ไม่ได้รางวัลเลย แม้แต่รางวัลชมเชย วันนั้น ดูลูกเองก็ผิดหวังหน่อยๆ แต่ยังไหว เธอเล่าว่าเพื่อนที่ได้รางวัล ก็ทำสวยจริงๆนะแม่ แล้วรายละเอียดเค้าดีด้วย มีเติมนั่นเติมนี่ที่เกี่ยวข้องกับหัวข้อเข้าไปเยอะเลย เราทำได้แค่ชื่นชมลูก ในแบบของเรา “แม่ภูมิใจที่หนูพยายามเต็มที่ และถึงแม้ไม่ได้รางวัล แต่หนูก็ยอมรับมันได้ แม่ว่าหนูเก่งมากเลยนะ ”
ตอนนั้น เป็นครั้งแรกที่เราพูดประโยคนี้กับลูก
“สิ่งที่หนูเป็นในวันนี้ ไม่ได้บอกว่าอนาคตหนูจะเป็นแบบนั้น ทุกอย่างมันเปลี่ยนไปได้ และเราไม่มีทางรู้เลยว่าจะเป็นแบบไหน แต่ถ้าไม่อยากเสียใจทีหลัง แค่ทำทุกวันให้มันสุดในทุกทาง แค่นั้นเลย” ลูกสาวทำหน้างงหน่อยๆ แต่ก็พยักหน้ารับรู้
วันต่อมา ลูกเล่าว่า “มีเพื่อนล้อหนู” เธอเล่าว่า คุยกันกับกลุ่มเพื่อน หัวข้อคือ โตขึ้นอยากเรียนอะไร อยากทำอาชีพอะไร ลูกสาวตอบไปว่า “อยากเป็นคนออกแบบ ตกแต่งบ้าน” มีเพื่อนคนหนึ่งได้ยินแบบนั้น ก็บอกเธอว่า “โห...........เราว่าเธอเปลี่ยนความฝันไหม เธอประกวดวาดรูประบายสีในโรงเรียน ยังไม่ได้รางวัลอะไรเลย จะเป็นนักออกแบบตกแต่งได้ไง” แม่รู้ไหมว่าหนูตอบว่าไง
หนูตอบว่า “แม่เราก็ไม่เก่งวิทย์ แต่ตอนนี้เค้าก็เป็นนักวิทยาศาสตร์ เขาแทบจะตกวิชาภาษาอังกฤษ แต่ทุกวันนี้ คุยกับเพื่อนบ้านต่างชาติได้แบบไม่ต้องเปิดกูเกิลทรานสเลท หลายอย่างที่แม่เราเขา “เคย” ไม่เก่ง มาวันนี้ แม่เราเขาเก่ง เขาทำให้เราเชื่อว่า สิ่งที่เราเป็นในปัจจุบัน ไม่ได้เป็นตัวกำหนดอนาคตเรา ถ้าเราเอาปัจจุบันกำหนดอนาคต แล้วเราจะมีความฝันเพื่ออะไร” หนูบอกไปแบบนี้ เพื่อนทำหน้างง แล้วก็เดินหนีไป สงสัยพูดเร็วจนมันฟังไม่ทัน ได้ยินแบบนั้น ก็พอรู้ว่าลูกโอเค และไม่ต้องการคำปลอบใดๆ เลยได้แต่บอกไปว่า
“ถ้าเมื่อก่อน แม่เอาแต่คิดว่า แม่ห่วยวิชาภาษาอังกฤษ แม่คงไปไม่ถึงไหนกับภาษานี้ แล้วคงหันไปเอาดีกับสิ่งที่แม่คิดว่าทำได้ดีกว่า แต่โชคดี.......แม่ไม่ได้คิดแบบนั้น แม่แค่คิดว่า หรือเพราะเราไม่เจอทางที่ใช่ หมายถึง วิธีเรียนที่ถูกกับจริตเรา.... มีวันนึงที่แม่บังเอิญเจอฝรั่งหลงทาง แล้วแม่ช่วยให้เค้ากลับเข้าทางที่ถูกได้ คำขอบคุณของเค้าในตอนนั้น ทำให้แม่รู้ว่า อ่าว ก็ทำได้ดีนี่นา ดูดิ พูดงูๆปลาๆ ยังสื่อสารให้ฝรั่งเข้าใจได้ ตั้งแต่ตอนนั้น ก็รู้สึกสนุกกับการเรียนภาษา และพูดเก่งจนถึงทุกวันนี้
แถมลองมาดูแล้ว เพื่อนแม่บางคนที่ดูเกเร ตอนนี้หลายคนมีกิจการใหญ่โต ดังนั้น หนูอย่าตัดสินตัวเองจากปัจจุบัน ระยะทางหลายปีต่อจากนี้ ต้องผ่านอีกหลายด่านทดสอบ บางด่านอาจทำให้หนูเขว บางด่านพลิกชีวิต การที่หนูโฟกัสวันนี้ ทำทุกอย่างดีที่สุดในแต่ละวัน ทำให้เป้าหมายมันชัดเจนขึ้นก็จริง แต่ใช่ว่า จะเปลี่ยนมันไม่ได้ อย่าไปยึดติด ยังมีเวลาในการลองใช้ชีวิตอีกเยอะ แม่มีหน้าที่ซัพพอร์ตในทุกทางเลือกของหนู”
“แม่รู้ไหม เพื่อนหนูบอกว่าแม่แปลก” เออ แปลกยังไง ไหนเหลามาซิ
“เวลาสอบ เพื่อนคุยเรื่องคะแนน บางคนบ่นว่า กูตายแน่ แม่รู้คะแนนคือโดนบังคับอ่านหนังสือแน่ๆ บางคนบอกพ่อจะพาเรียนพิเศษถ้าคะแนนรอบนี้ยังไม่โอเค หนูถามพวกมันว่า ทำไมอ่ะ มันบอกว่า อ่าว แล้วแม่มึงไม่บ่นเหรอ”
“ ไม่อ่ะ แม่เราไม่เคยซีเรียสเรื่องคะแนน แม่บอกผ่านคือดีแล้ว” เพื่อนบอก มึงมีแม่แปลกคน 555555
ในใจได้แต่คิด ......... แม่เจอมาแล้ว ให้มันจบที่รุ่นแม่เถอะ หนูอยากทำอะไร อยากไปทางไหน เลือกได้เต็มที่เลยลูกเอ๊ยยยยย
ป.ล. ลูกสาวคนโต ป.5 นางช่างคุยช่างถาม เพราะบ้านเราสอนให้กล้าถาม เพื่อจะได้คำตอบในแบบที่ไม่คิดไปเอง แต่คุยกับคนอื่น นางก็มีกาละเทศะค่ะ ^^
Credit ภาพ : จากสถาบันที่ลูกสาวเรียน Coding เห็นว่าเข้ากับบทความ เลยขออนุญาตใช้ประกอบค่ะ “ความสำเร็จ อาจไม่ได้วัดจากสิ่งที่เห็นเสมอไป”
เข้ใจว่าแนวทางการเลี้ยงแต่ละบ้านไม่เหมือนกัน ไม่ได้ตั้งใจเบลมบ้านที่เน้นวิชาการนะคะ แค่จะสื่อว่า รางวัลมากมาย อาจเป็นใบเบิกทางที่ดี แต่ไม่ได้การันตีอนาคต กลับกัน หากไม่เคยได้รางวัลเลย ใช่ว่าชีวิตจะไม่ประสบความสำเร็จ การทำให้เขาภูมิใจในตัวเองไปทุกๆวัน เชียร์ให้เขาทำทุกอย่างให้ดีที่สุด ไม่ว่าจะสายวิชาการ หรือสายกิจกรรม คือเรื่องที่ควรทำ และอย่าหยุดทำค่ะ

ขอบคุณโพส จากคุณแม่ท่านหนึ่งในกลุ่ม "ห้องนั่งเล่นพ่อแม่"
ที่เราไม่รู้จักกัน .......
แต่เรามีความคิดและแนวทางในการสอนลูกในแบบเดียวกัน