BONGZ

นิทานเรื่อง "ลูกหมู 3 ตัว"

เมื่อนานมาแล้วในป่าแห่งหนึ่ง มีหมูพริกไทยชื่อว่าหมูทอด หมูน้ำพริกเผาชื่อว่าหมูแดง และหมูสามชั้นชื่อว่าหมูกระทะ พวกเขาเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่เล็ก พวกเขาอยู่ใกล้กันเสมอ และมักจะทำกิจกรรมร่วมกันทุกวัน

หนึ่งวัน พวกเขาได้ยินข่าวว่ามีเจ้าหญิงจะมาทำการทดสอบพรสวรรค์ในป่า และจะเลือกสัตว์ที่เก่งที่สุดให้ได้เป็นเจ้าหญิงจิตอาสาของเธอ

หมูทอด หมูแดง และหมูกระทะเริ่มฝึกฝนและเตรียมตัวให้พร้อมสำหรับการทดสอบ พวกเขาได้รับคำแนะนำและการฝึกจากพ่อแม่หมูทั้งสาม

วันที่กำหนดมาถึง พวกเขาเข้าร่วมการทดสอบที่ดำเนินการโดยเจ้าหญิง พวกเขาต้องผ่านทดสอบต่าง ๆ เพื่อพิสูจน์ความสามารถของตนเอง

ทดสอบแรกคือการวิ่งเต็มสปีดไปยังเส้นชัยที่ไกลที่สุด หมูทอด หมูแดง และหมูกระทะเริ่มวิ่งอย่างเต็มที่ หมูทอดวิ่งได้อย่างรวดเร็ว หมูแดงวิ่งได้เร็วกว่าหมูกระทะอีกนิดหน่อย แต่หมูกระทะวิ่งได้อย่างช้าลง

ทดสอบต่อมาคือการเดินสะกิดบนลำต้นไม้ หมูทอด หมูแดง และหมูกระทะเตรียมตัวขึ้นไปบนลำต้นไม้ หมูทอดเดินสะกิดได้อย่างราบรื่น หมูแดงเดินสะกิดได้อย่างคล่องแคล่ว แต่หมูกระทะเดินสะกิดได้ทีละน้อย

ทดสอบสุดท้ายคือการสร้างสิ่งประดิษฐ์ที่สวยงาม และทำให้เสียงดนตรีดี หมูทอด หมูแดง และหมูกระทะเริ่มสร้างสิ่งประดิษฐ์ หมูทอดสร้างสิ่งประดิษฐ์ที่สวยงามและมีเสียงดนตรีที่น่ารัก หมูแดงสร้างสิ่งประดิษฐ์ที่สวยงามและมีเสียงดนตรีที่สดใส แต่หมูกระทะสร้างสิ่งประดิษฐ์ที่ไม่สวยงามและมีเสียงดนตรีที่ไม่โอ้อวด

เมื่อทดสอบทั้งหมดเสร็จสิ้น เจ้าหญิงประกาศผลลัพธ์ และเลือกหมูทอดให้เป็นเจ้าหญิงจิตอาสาของเธอ โดยเธอยังคงเป็นมิตรและร่วมกิจกรรมกับหมูแดงและหมูกระทะตลอดไป

จบ

นิทาน "กระต่ายกับเต่า"

วันหนึ่งในป่าแห่งหนึ่ง มีกระต่ายและเต่าพบกันอยู่บริเวณที่มีต้นไม้เงามันสบาย กระต่ายเองกำลังนอนอยู่ ในขณะที่เต่ากำลังเดินผ่านไปหน้ากระต่าย

เต่า: "สวัสดีครับ กระต่ายคุณกำลังทำอะไรอยู่ในที่นี่?"

กระต่าย: "สวัสดีครับ ฉันกำลังพยายามหาอะไรกินในที่นี่ครับ"

เต่า: "น่าเสียดายด้วยนะครับ ฉันเพิ่งกลับมาจากทะเลและหาง่ายมากเลย"

กระต่าย: "จริงหรือครับ? ถ้าเป็นเช่นนั้น คุณจะได้มีอาหารมากมายแน่นอน"

เต่า: "นั่นแสดงว่าคุณไม่เข้าใจฉันเลย ฉันเดินช้ามากเพื่อที่จะสนุกเอาแต่ใจ และคุณก็เอาแต่คิดถึงการหาอาหาร"

กระต่าย: "แต่ถ้าคุณเดินช้าเช่นนี้ คุณจะไม่มีโอกาสเห็นสิ่งที่สำคัญได้เลย"

เต่า: "ฉันไม่เห็นความสำคัญที่จะเร่งรีบเลย คุณเห็นฉันเป็นเต่าสุดห่วงใยที่จะให้คุณเห็นว่า การเดินช้าเป็นสิ่งที่ดี"

กระต่าย: "คุณคิดอย่างนั้นหรือครับ?"

เต่า: "ใช่แล้วครับ การเดินช้าช่วยให้ฉันสามารถเห็นและเพลิดเพลินกับสิ่งที่รอบข้างได้มากขึ้น และฉันยังสามารถพบเพื่อนที่น่ารักเช่นคุณได้เต็มที่"

กระต่าย: "ฉันเข้าใจแล้วครับ ฉันขอโทษที่เคยเข้าใจผิดครับ"

เต่า: "ไม่เป็นไรครับ แต่ขอให้คุณจดจำว่า ชีวิตไม่ใช่แค่การวิ่งเร็วและการได้อะไรมากมาย แต่เป็นการเพลิดเพลินกับสิ่งที่มีอยู่ทุกวัน"

จากนั้นกระต่ายและเต่าก็จับมือกัน เพื่อเดินออกจากป่าเข้าสู่ทางที่ไม่เคยไปมาก่อน พวกเขาได้เรียนรู้ว่า ความสุขมีอยู่ทุกที่ และสิ่งสำคัญคือการเพลิดเพลินกับชีวิตที่มีอยู่