Vet-mon

เทรนด์ต่อต้านอาหารแปรรูปสูง ultra process food (UPF) กำลังมา?

ปัจจุบันงานวิจัยผลเสีย UPF ต่อร่างกายมนุษย์เริ่มมีรายงานเพิ่มขึ้น และคงจะมีตามมาอีกมาก เพราะสารเข้าข่าย UPF ทุกวันนี้มีเยอะเหลือเกิน

นิยาม UPF อย่างง่าย ๆ คือส่วนประกอบอาหารอะไรก็ตามที่เราจะไม่พบในห้องครัวของเรา เช่น สารให้ความหวาน สารเพิ่มความเป็นกรด สารแต่งกลิ่น สี อิมัลซิไฟเออร์ (รายละเอียดลึก ๆ มีข้อยกเว้นบ้าง แต่เรานิยามอย่างง่าย เพื่อให้ผู้อ่านเข้าใจภาพรวม)

สรุปคร่าวๆ จากหนังสือ UPF มีผลต่อ microbiota หรือชุมชนจุลชีพในร่างกาย โดยเฉพาะในลำไส้ ถ้ามันเปลี่ยนการทำงานลำไส้ในทางแย่ลง มันจะส่งผลกระทบกับระบบภูมิคุ้มกัน สารอาหารที่ขาดหายไป เพราะจุลชีพผลิตให้ร่างกายไม่ได้จากผล UPF การเรียนรู้ช้าลง ซึมเศร้า ความเครียด (text บางเล่มยกย่องลำไส้คือสมองที่สองของร่างกาย) โรคอ้วน หลอดเลือด หัวใจ ไขมัน บลาๆ

ตัดกลับมาที่อาหารหมาแมวกัน

อาหารที่คนให้หมาแมวมากสุดคือ อาหารเม็ด แล้วมันจัดเป็น UPF มั้ย?

แน่นอนว่าใช่ งั้น มันมีผลกระทบต่อสัตว์เลี้ยงของเราอย่างไรได้บ้างนะ?

งานวิจัยชิ้นหนึ่ง เทียบอาหารหมากระป๋องที่มีสารถนอมอาหารเทียบกับไม่มี พบว่า สารถนอมอาหาร (UPF แน่นอน) ส่งผลต่อการเรียนรู้ การฝึกฝนแย่ลงกับกลุ่มเปรียบเทียบ

งานวิจัยชิ้นเดียวอาจจะบอกอะไรไม่ได้มาก คงต้องรอหลักฐานวิชาการมากขึ้นอีกในอนาคต แต่แนวโน้มว่ามีผลเสียมากกว่าอาหารไม่แปรรูปแน่ หวังว่าหมอ ๆ นักวิจัยเก่ง ๆ บ้านเราจะเริ่มหันมาวิจัยประเด็นนี้กันมากขึ้นนะครับ

เพราะไม่กี่ปีจากนี้ เราอาจได้เห็นการปฏิวัติความรู้ด้านโภชนาการสัตว์ชนิดพลิกตำราโภชนาการสัตว์กันใหม่หมดก็เป็นได้.

คุณเจี๊ยบ เป็นแม่ค้าขายไอติมบริเวณสวนสองทะเล ลูกชายคนเดียวฝึกงานกับร้านอาหารทะเล ซึ่งตั้งอยู่บริเวณสวนสองทะเลเช่นกัน

สวนสองทะเลเป็นชื่อเรียกแหลมชายฝั่งจังหวัดสงขลา ฝั่งอ่าวไทย เป็นที่ตั้งของรูปปั้นกรมหลวงชุมพร เขตพื้นที่ทหารเรือ มีลานกล้างมากพอจัดงานวิ่งมาราธอนนานาชาติ เป็นพื้นที่ตกปลาเล็กๆน้อยๆของคนรักการตกปลา มีศูนย์อนุรักษ์เต่าทะเลชายฝั่ง ลึกเข้าฝั่งมามีป่าต้นสน จึงเรียกติดปากชาวบ้านว่า แหลมสนอ่อน ด้วยลักษณะพื้นที่กว้างนี้ มีร้านอาหารตั้งเรียงราย มีนักท่องเที่ยวแวะเวียน จึงเป็นสวรรค์ของหมาจรจัดเช่นกัน

ลานจอดรถ ขอบทางเท้า ริมป่าสนแห่งนี้มีหมาจรจัดกระจายตัวอยู่มาก คาดว่าไม่ต่ำกว่า 60 ตัว บ้างก็ไล่รถและจักรยาน และบางตัวก็กัดนักท่องเที่ยว และตรงร้านอาหารพื้นที่นี้เอง ที่ลูกคุณเจี๊ยบถูกกัดเป็นครั้งที่ 2

ลูกคุณเจี๊ยบ ก็เหมือนเด็กดีทั่ว ๆ ไป ใช้เวลาว่างหลังปิดเทอมหารายได้เล็กน้อยแบ่งเบาแม่ เป็นเด็กเสิร์ฟอาหาร ในร้าน ซึ่งมีเจ้าถิ่นหมา 3-4 ตัว แวะเวียนเข้าร้านบ่อย ๆ

โชคร้ายก็มาถึง หมาสีน้ำตาลกัดฝังเขี้ยวคมๆ เข้าที่น่องของเด็กเข้าอย่างจัง ขณะที่เด็กกำลังทำงานอยู่

คุณเจี๊ยบจึงแจ้งเทศบาลพื้นที่ ซึ่งมีหน้าที่รับผิดชอบหมาจรจัด ให้จัดการหมาออกไป เพราะลูกโดนกัดรอบสองแล้ว และแจ้งเรื่องทางเทศบาลรอบที่แล้วก็เงียบหาย

คำถามที่ต้องตอบก่อนการจับหมาจร คือจับแล้วไปไหน?

เทศบาลสร้างศูนย์พักพิงหมา 80 ตัว แต่หมาจรจัดในพื้นที่จากข้อมูลมีประมาณ 500 ตัว

จับใส่ศูนย์จนเต็มแล้ว ยังไงต่อ? การจับหมามาขังจากที่ต่างกัน และขังไว้เฉยๆ เสี่ยงแพร่โรคติดต่อ การทำร้ายกัน ส่งผลให้สัตว์เครียด ซึ่งผิดหลักสวัสดิภาพสัตว์ ผิดกฎหมายทารุณกรรมสัตว์ 2559

เคสนี้เทศบาลได้จับหมาใส่ศูนย์พักพิงไว้ (โดยที่คำถามข้างบนยังไม่มีคำตอบ) ตามนโยบายทีมบริหาร มีแผนสวยหรูคือจับแล้วมาฝึกเปลี่ยนพฤติกรรมและปล่อยกลับที่เดิม แต่ ณ ตอนนี้ยังหาคนฝึกไม่ได้ก็ให้เลี้ยงไปเรื่อย ๆ ใช้ภาษีประชาชนซื้ออาหารให้หมาไปเรื่อย ๆ จนกว่าจะตาย

วันรุ่ง กลุ่มคนรักสัตว์โทรมาด่าหมอ เรื่องจับหมาตัวนี้เข้าศูนย์ ต่อว่าว่าหมามันกัดกันและจะปล่อยกลับที่เดิม โดยไม่ได้รับความยินยอมจากผู้รับผิดชอบโดยตรงเลย

ล่าสุดคุณเจี๊ยบโทรมาถามว่า ทำไมหมากลับมาอยู่ที่เดิม สุดท้ายลูกชายคุณเจี๊ยบตัดสินใจออกจากงาน เพื่อหนีหมาตัวนั้น ส่วนเรื่องร้องเรียนก็เงียบหายตามเคย

เฮ้อ.

Send a message to learn more

เมื่อยุงฆ่าหมาได้

ขาว เป็นหมาไทยผสม เพศผู้ ประจำร้านชำเล็ก ๆในชนบทแห่งหนึ่ง ความที่ร้านชำแห่งนี้ตั้งอยู่ติดถนนหลัก ผู้คนจึงเตะตาหมาสีขาวหน้าร้านตัวนี้อย่างจัง เพราะนิสัยน่ารักกว่าหมาตัวใด ๆ ในแถบเดียวกัน ที่ชอบวิ่งกวดรถชาวบ้าน แต่ขาวกลับสงบเรียบร้อย นั่งรอต้อนรับลูกค้าประจำหน้าร้านชำแห่งนี้ทุกวัน

วันหนึ่ง ขาวมีอาการไอเรื้อรัง ด้วยความเป็นลูกรักของชาวบ้านแถบนั้น ขาวจึงโชคดีกว่าหมาตัวอื่น ๆ แถวนั้นที่ป่วยแล้วถึงมือหมอ (แม้ในที่สุดแล้ว จะไม่ได้รับการรักษา) ผลเบื้องต้นพบปัญหาหัวใจโต ท้ายที่สุด ขาวเสียชีวิตในวัย 8 ปี เศษ

หยก หมาพันธุ์ผสม เพศผู้ ตัวใหญ่ น่าเกรงขาม เจ้าถิ่นประจำหอพักนักศึกษา และเป็นตัวโปรดของอาจารย์พลศึกษา เพราะชอบวิ่งตามรถจักรยานของอาจารย์ท่านนี้มานั่งยิ้มให้ รอขนมอยู่เป็นนิจ เป็นภาพติดตาใครต่อใครในมหาลัย วันหนึ่ง หยกได้หายไป ไม่มีภาพหมาช่างเห่า หรือวิ่งตามรถจักรยานของอาจารย์อีกแล้ว มีข่าวลือบางคนว่าเห็นหยกนอนล้มพับจากไป

ผมและเพื่อน ๆ ได้เจอหยกอีกครั้งเมื่อขึ้นปี 2 ในสภาพอาจารย์ใหญ่แช่ฟอร์มาลิน !

สิ่งที่น่าตกใจและจะติดตาไปตลอดนับจากนั้นของเด็กปี 2 คือ การได้เห็นหนอนคล้ายเส้นพาสต้ากระจุกตัวเต็มหัวใจของหยก !

กรณีศึกษาสองรายนี้ ได้ฉายภาพที่เด่นชัดของตัวโรคหนอนพยาธิหัวใจ คือไม่มีอาการเด่นชัดใดแสดงออกมา คล้ายกลุ่มอาการเรื้อรัง ที่อาจจะนำสัตวแพทย์วินิจฉัยไปผิดทางได้ง่าย ๆ และมันทำให้สัตว์โดยเฉพาะกลุ่มหมา ตายได้

การตรวจมีค่าใช้จ่ายค่อนข้างสูง และจากประสบการณ์ของผม เจ้าของมักจะประหลาดใจทุกครั้งเมื่อผมแจ้งผลการตรวจและสาเหตุให้ฟัง

สาเหตุหลักคือยุงที่ติดเชื้อหนอนพยาธิระยะแรก กัดหมาอีกตัวหนึ่ง ขณะดูดเลือด พยาธิในน้ำลายก็ถูกปล่อยเข้าเลือดหมาตัวใหม่ พร้อมจะเติบโต แพร่พันธุ์ภายในหลอดเลือดไปเรื่อย ๆ จนท้ายสุด อุดตันทางเดินเลือด เข้าห้องหัวใจ ทำให้หัวใจโต ล้มเหลวและเสียขีวิต สัตว์จะไม่แสดงอาการใดเลย หากจำนวนพยาธิไม่มากพออุดตันหัวใจอย่างหนัก ฉะนั้น การคอยตรวจเป็นระยะจึงสำคัญ โดยเฉพาะประเทศแถบร้อนชื้นบ้านเรา มีปัญหายุงตลอดปี

บางครั้ง แม้ติดเชื้อจริง ก็อาจจะตรวจชุดเทสไม่พบ เนื่องจากปัญหาชุดเทสผู้ผลิตปัจจุบัน ตรวจพบได้แค่พยาธิเพศเมีย หมาบางตัวที่มีพยาธิในเลือดเพศผู้เพศเดียว อาจไม่ได้รับการรักษาแต่เนิ่น ๆ ฉะนั้นในทางที่ถูก หมอจะใช้หลายวิธีร่วมกันเพื่อแยกโรคชนิดนี้ ได้แก่ เอกซเรย์และเจาะเลือด เพื่อยืนยันการติดเชื้อจริง ๆ ค่าใช้จ่ายจึงกระโดดไปไกล แต่นั่นก็ไม่แพงเท่าการรักษา

การรักษาโรคนี้นั้น ไม่ง่ายเหมือนยิงปืนใส่พยาธิแล้วก็จบเหมือนพยาธิลำไส้ตัวอื่น ๆ หากคุณทำแบบนั้น พยาธิตัวใหญ่ที่ตายทันทีในเลือดก็ยังยู่ในเลือด ร่างกายจะมีปฏิกิริยารุนแรงต่อเศษซากในเลือดมากมายนั้นพร้อม ๆ กัน ส่งผลให้ช็อก เสียชีวิตได้ การรักษาจึงเป็นการประคับประคอง ยับยั้งการโตของพยาธิ ค่อย ๆ ฆ่าพยาธิตัวเต็มวัย พร้อมป้องกันภาวะช็อกไปด้วย ซึ่งกินระยะเวลาไม่ต่ำกว่าหนึ่งเดือน ลองนึกภาพคุณต้องกินยาอย่างต่ำหนึ่งเดือนไม่รู้ต่อกี่ตัวดูซิครับ ราคาคงไม่ถูกแน่ ๆ

การป้องกันย่อมดีกว่าการรักษา ยังเป็นวลีอมตะอยู่เสมอ ทุกวันนี้คุณสามารถพาเด็กสี่ขารับยาป้องกันพยาธิตัวนี้เป็นประจำทุก ๆ เดือน ทั้งถูกกว่า จับบังคับสัตว์น้อยกว่า แต่ก็นั่นแหละครับ ใคร ๆ ก็บอกว่าสุขภาพดีต้องกินผัก นอนให้พอ ออกกำลังกาย ตรวจสุภาพปีละครั้ง แต่...มีใครทำกันบ้าง เฮ้อ.

ป้านิด สุภาพสตรีใจดี ชอบปั่นจักรยานไปไหนมาไหนพร้อมหมวกปีกกว้างใบเก่ง ด้วยนิสัยช่างคุย มีสเน่ห์ รู้จักคนซอยนั้นซอยนี้มาก ทำให้ป้านิดเปรียบเหมือนหัวหน้าหมู่บ้านในแถบนี้ ช่วงเปิดคลินิกแรก ๆ ผมก็ได้ป้านิดคนนี้เป็นประชาสัมพันธ์คอยบอกคนอื่น ๆ ในละแวกนี้ให้

ครอบครัวป้านิดเอ็นดูแมวอย่างมาก เพราะแถบนี้มีแมวจรจัดเยอะ คุณป้าจะคอยเป็นธุระหาอาหาร หาเจ้าของดี ๆ ให้ ด้วยนิสัยขี้สงสาร ทำให้ทุกวันนี้ครอบครัวคุณป้ามีแมว 21 ชีวิตอาศัยอยู่ในบ้าน

ในบรรดา 21 ตัว เจ้าโรสเป็นตัวที่ครอบครัวนี้ดูจะห่วงที่สุด เพราะป่วยบ่อยที่สุดของบ้าน

โรส เป็นแมวตัวผู้ รูปร่างใหญ่ ตาโต สีขาวดำ อ้วนแต่เรียบร้อย อดีตเป็นแมวจรจัด มีภาวะติดเชื้อเอดส์แมวอยู่ในตัว

ผมพบโรสในสภาพซึม ตาละห้อย น้ำหนักลด แต่ฉี่ไม่ออกมาครึ่งวัน ไม่กี่อาทิตย์ก่อน โรสต้องเข้านอนโรงพยาบาลด้วยภาวะเดียวกันนี้ ยาเก่าจากโรงพยาบาลเดิมยังไม่หมด ก็กลับมาฉี่อุดตันอีกครั้ง ถือว่าเป็นเร็วไปหน่อย

ภาวะฉี่ไม่ออกถือเป็นภาวะฉุกเฉิน ต้องรีบแก้ไขด่วนที่สุด หากช้าไป จะทำให้เลือดมีภาวะเป็นกรด หายใจหอบ หัวใจล้มเหลว และเสียชีวิตได้อย่างรวดเร็ว สิ่งที่เหลือเชื่อในสัตว์เหล่านี้คือ พวกมันอดทนต่อความเจ็บปวดอย่างยอดเยี่ยม เดินนอนได้ปกติ ทำให้เจ้าของส่วนใหญ่รู้ตัวช้าไปหลังสัตว์มีภาวะฉี่ไม่ออก จนกระทั่งสัตว์แสดงอาการหอบแล้วจึงพามารักษา ขณะที่คน ภาวะเดียวกัน หากฉี่ไม่ออก เพียง 6-8 ชั่วโมง จะแสดงอาการปวดรุนแรง จนลุกเดินไปไหว

ว่าแล้วผมก็จัดการวางยาสลบ สวนท่อระบายฉี่เจ้าโรส ก่อนกลับไปพักฟื้นที่บ้าน ผมแจ้งความเสี่ยงไปตามปกติ ว่าโรคนี้ทำให้เสียชีวิตได้ง่ายแค่ไหน มีโอกาสกลับมาเป็นซ้ำ หากจัดการไม่เหมาะสม โดยเฉพาะอาหาร

ข้อกังกลต่าง ๆ ที่แจ้งไป ทำให้ป้านิดเป็นกังวล ในภายหลัง ผมทราบว่าคุณป้าดูแลป้อนยาให้อาหาร สังเกตฉี่ไม่ขาดตกบกพร่องเลยซักมื้อ แต่เช้าวันหนึ่ง ป้านิดลงจากห้องนอนมาดูเจ้าโรสด้วยความกังวลเหมือนทุกที เจ้าโรสดูนอนนิ่งมาก แวบนั้น ป้านิดสรุปทันทีว่าโรสนอนตายแล้ว คุณป้าร้องไห้ลงตรงนั้น จนลูกสาวต้องลงจากห้องตามมาดูว่าเกิดอะไรขึ้น เจ้าโรสที่นอนนิ่งว่าตาย หันหน้ากลับมาจ้องตาสองแม่ลูกแป๋ว คล้ายจะถามว่าเกิดอะไรขึ้นรึเปล่า? ทำเอาป้านิดหยุดร้องไห้แทบไม่ทัน

"อ้าว ยังไม่ตายหรอ เออ ๆ ดีแล้วๆ" คุณป้าพูดแก้เขิน

แหม ทาสแมว พอได้รักแล้ว เค้ารักเค้าห่วงมากจริง ๆ ครับ 😅

เมื่อโบ้ชอบกินอึ

ภาวะกินอึ ศัพทย์ทางการแพทย์ เรียกว่า Coprophagia เป็นภาวะที่ไม่ปกติในน้องหมา พบยากมากในแมว โดยที่หมาอาจจะกินอึของตัวเอง ของแมว ของหมาตัวอื่น หรือสัตว์อื่นใดก็ได้ บางครั้งเราจะเห็นแม่หมากินอึลูกตัวเอง ซึ่งเป็นภาวะปกติที่เจอได้ แต่สัตว์ทุกตัวที่กินอึ ต้องได้รับการวินิจฉัยหาสาเหตุที่แท้จริงเสมอ

ทั่วไปเราจะพบว่า ลูกหมากินอึอยู่บ่อย ๆ จัดเป็นพฤติกรรมการเล่น เรียนรู้และสำรวจสิ่งรอบตัวในช่วงวัยนั้น ๆ เป็นปกติ ไม่เป็นอันตรายใด ๆ เจ้าของเพียงแต่เฝ้าระวัง ไม่ส่งเสริม (ให้รางวัล หรือกล่าวชม) หรือบังคับลงโทษจนเกินไป พฤติกรรมนี้จะหายไปเองเมื่อน้องโตขึ้น

ส่วนในสัตว์ที่โตแล้วแต่ยังชอบกินอึอยู่ เจ้าของอาจต้องสังเกตพฤติกรรมให้หมอครับ เช่น น้องที่ได้อาหารน้อยไป หรือจำกัดการเข้าถึงอาหารน้อยจนเกินไป (พบมากในฟาร์ม หรือบ้านที่เลี้ยงหลายตัว) จะทำให้น้องเกิดนิสัยตะกละเวลากินอาหาร เหนี่ยวนำให้ชอบกินอึได้

หากอาหารไม่ได้เข้าถึงยากขนาดนั้น แต่น้องยังกินอึ ไม่แน่ว่าเค้าอาจมีปัญหาตรงลำไส้ เรื่องการดูดซึมสารอาหารไม่ดี ก็เหนี่ยวนำพฤติกรรมชอบอึ เพื่อกินสารอาหารที่ไม่ย่อย หรือยังไม่ดูดซึมจากอึกลับเข้าไปใหม่ (ในกระต่าย ด้วยเหตุผลที่มาที่ไปข้างต้นถือเป็นภาวะปกติมากครับ ไม่ถือเป็นปัญหาลำไส้แต่อย่างใด)


งานศึกษาหนึ่งพบว่าหมาที่เลี้ยงในฟาร์ม 10% มีพฤติกรรมกินอึหลังออกจากฟาร์มไปแล้ว 4 สัปดาห์ จากการสำรวจทางอินเทอร์เน็ต พบว่ามีหมาถึง 16% ชอบกินอึบ่อย ๆ เมื่อจำแนกย่อยออกไป พบว่า หมาตัวผู้ไม่ทำหมัน กินอึบ่อยกว่าหมาตัวผู้ที่ทำหมันแล้ว และบ่อยกว่าหมาตัวเมีย โดย 2/3 ของหมาเหล่านี้ชอบกินอึหมาตัวอื่นมากกว่าของตัวเอง


พฤติกรรมตะกละ เป็นปัจจัยเสี่ยงที่พัฒนาให้เด็ก ๆ ชอบกินอึ โดยหมาส่วนใหญ่ท่ีกินอึ มักเคยอยู่สถานที่ที่มีหมาหลายตัวและมีอึสดให้กิน มีทฤษฎีหนึ่งอธิบายปรากฏการณ์นี้ว่า ปัญหาชอบกินอึ อาจมาจากจิตใต้สำนึกในการทำความสะอาดสิ่งแวดล้อมในคอกและควบคุมพยาธิในประชากรของเค้าเอง (ว้าวววว)

เมื่อน้องหมากินอึ สิ่งแรกที่หมอทำคือ ตรวจเลือด ปัสสาวะ เอนไซม์ ฮอร์โมน ส่องอึ ดูพยาธิ ดูเยื่อโปรตีน เรียกได้ว่าละเอียดสุดๆ ครับ หากมีภาวะตับอ่อนทำงานผิดปกติ ลำไส้อักเสบ ทำให้การดูดซึมสารอาหารหรือการย่อยอาหารบางอย่างผิดไป เกิดพฤติกรรมกินอึเพื่อเอาสารอาหารกลับเข้าไปใหม่ได้ หรือภาวะฮอร์โมนบกพร่องบางอย่าง เช่น Cushing's syndrome ทำให้เกิดพฤติกรรมตะกละขึ้น เหนี่ยวนำการกินอึได้

ถ้าไม่สามารถประเมินสาเหตุแท้จริงได้ หรือหาแล้วไม่พบความผิดปกติ การจัดการคือปรับที่สิ่งแวดล้อมครับ เช่น หากน้องหมาชอบกินอึตัวอื่น เปลี่ยนเป็นปล่อยเค้าไปอึเป็นตัวสุดท้าย หลังเก็บกวาดอึของตัวอื่น ๆ เสร็จ หากน้องกินอึตัวเอง ให้เฝ้าระวังขณะเค้าออกไปอึ หลังอึเสร็จใหม่ ๆ พาเค้าออกห่างจากบริเวณนั้น จนกว่าจะเก็บอึเสร็จจึงปล่อยเล่นได้ หากทำไม่ได้จริง ๆ ใช้ตะกร้อครอบปากไว้ขณะปล่อยไปอึ


ด้านอาหาร ให้เปลี่ยนเป็นอาหารที่ย่อยง่ายขึ้น เพิ่มกากใย เสริมอาหารที่มีเอนไซม์ย่อยโปรตีน ช่วยเพิ่มการดูดซึมโปรตีน ลดความน่ากินของอึลง(สัตว์ชอบกินแหล่งโปรตีน ซึ่งอึปกติจะไม่พบโปรตีนหลงเหลือออกมา) เสริมผงชูรส โยเกิร์ต สับปะรด เพิ่มการย่อย

หากน้องชอบกินอึที่เป็นก้อนแข็งหน่อย ให้เพิ่มน้ำมันพืชหรือกากใยลงในอาหาร เพิ่มระยะเวลาการกินอาหาร กำจัดความตะกละลง โดยใส่อาหารในของเล่น หรือซ่อนอาหารไว้ก็อาจช่วยได้ เสริมผงชูรส โยเกิร์ต หรือสับปะรด ช่วยเพิ่มการย่อย ลดความน่ากินของอึได้ อย่างไรก็ตาม จากการศึกษาถึงการปรับอาหารเพื่อรักษาภาวะชอบกินอึ พบอัตราความสำเร็จที่ต่ำเพียง 1-2% เท่านั้น

ขณะที่วิธีรักษาด้วยการลงโทษ ไม่ว่าจะเป็นการดุ กักขัง ใช้อุปกรณ์ลงโทษ ยังไม่พบงานศึกษาไหนว่าได้ผลในทางปฏิบัติจริง


โดยสรุป ภาวะกินอึเป็นภาวะที่ไม่ปกติ จำต้องตรวจหาสาเหตุหนึ่งใดที่โน้มนำให้เกิดความชอบอึเสียก่อน หากไม่มีความผิดปกติ จึงจะใช้วิธีการปรับอาหารและพฤติกรรมตามการแนะนำของสัตวแพทย์ประจำของคุณ