Kidstudio.DP

Sneak peek for this year!
เมื่อเจ้าของบ้านร้องขอให้ผู้ออกแบบเริ่มดีไซน์รั้วให้ดู มันเป็นสัญญาณที่ดีของช่างออกแบบบ้าน นั่นหมายความว่า ตัวบ้านนิ่งแล้ว ลุยแบบก่อสร้างได้ 🤩
ป.ล. แวะมาปัดฝุ่นเพจหน่อย กลัวอีตามาร์คจะมาปิดทิ้ง ฮาาา

Almost done..🥰
Site visit at WARMHEART HOUSE PROJECT in Huaiyot area.
Caption may not relate w/t image post but relate w/t Huaiyot's livlihood. 😋🥳

Say Hej!
From Rainy Huai yot!

สัจธรรม•แห่ง•วัสดุ
บันไดของบ้านสวนโคกแค ถือเป็นองค์ประกอบอาคารชิ้นท้ายๆ ของโปรเจคนี้เลยก็ว่าได้ แม้นว่าเจ้าบันไดนี้จะถูกร้องขอให้สร้างขึ้นก่อนจะขอบ้านเลขที่เสียอีก (เมื่อปลายปี 2019 เจ้าหน้าที่อำเภอห้วยยอดพิจารณารูปบ้านที่ยังสร้างไม่เสร็จ แถมยังเอ่ยว่า บ้านไม่มีบันไดนี่ จะออกเลขที่ให้ได้ไง แบบเนี่ยเรียกว่าสร้างไม่เสร็จ ไปแค่น(พยายาม)สักนิดก่อนเถอะ.. ) แต่ก็ด้วยลูกตื๊อของฉัน บอกเขาไปว่าบันไดกำลังทำอยู่ที่โรงงาน เดี๋ยวก็เอามาส่งแล้วครับ ทำตาปริบๆ จนแกใจอ่อน ออกบ้านเลขที่ให้จนได้
ล่วงเลยมา2-3 ปี บันไดเจ้ากรรมก็ยังไม่มีทีท่าจะคลอดออกมา ด้วยยังจินตนาการไม่ออกว่า หน้าตาของมันจะเป็นเช่นไร อ้างเหตุผลไปว่า มงกุฎของใบหน้า มันต้องพิถีพิถันให้มากที่สุดสิ แบบร่างในใจเลยเถิดไปถึง ชานไม้จริงขนาดใหญ่ พับรูปตัวแอล มีโต๊ะต้อนรับแขกผู้มาเยือน แล้วสุดท้ายก็ดันมาจบแบบเรียบง่ายที่โครงเหล็กฉากเชื่อมกันเป็นขา และวางพาดไม้เนื้อแข็ง ก็เสร็จแล้ว

จากภาพที่ แกรนด์โอเพนนิ่งกลับจบด้วยอะไรง่ายๆซะเฉยเลย ก็ด้วยเหตุที่ว่า ยังไม่รู้จะทำกิจการอะไร เอาบันไดแบบ มูฟอะเบิ้ลไปก่อนนะ
ว่าแล้วก็จัดการออกแบบ ขึ้นภาพสามมิติ ถอดแบบใส่ระยะไปคุยสไตล์ช่างบ้านๆ ฉันทิ้งกระดาษเอสี่แผ่นเดียวไว้ที่ร้านเหล็กเจ้าเก่า ต้องยอมรับว่าลุงช่างมีฝีมือในการแกะแบบไอโซเมตริกและสร้างเป็นชิ้นงานโดยไม่โทรมาถามซักคำ
ต้นเดือนมีนาคมที่ผ่านมา เมื่อขาโครงเหล็กมาส่งแล้ว ภารกิจตามหาลูกนอนไม้จริงจึงดำเนินขึ้น ด้วยการไปเสาะหาร้านขายไม้ซึ่งก็หายากพอดู จนได้รับการแนะนำจากร้านหนึ่ง ไปสู่โรงไม้แห่งหนึ่ง
"เรียกพี่หลวงกะได้น้อง" เสียงทักทายจากชายเจ้าของโรงไม้ แกกำลังกินขนมจีนอยู่ในโรงไม้ ด้วยชุดแต่งกายผ้าขะม้าคาดพุง กางเกงขาสั้น แน่นอน ไม่มีเสื้อท่อนบน เพราะเมืองใต้นั้นอากาศร้อน..
"พี่มีไม้เนื้อแข็งบ้างไหมครับ ผมจะเอาไปทำลูกนอนขั้นบันได"
"แล้วน้องอยากได้ไม้ไหร?" เขาทวนสำเนียงคอปเปอร์ชัพพึด

"ก็ ไม้แดง ไม้สัก ไม้ประดู่อะไรแบบเนี้ยพี่ มันเอาไปใช้ได้ไหมครับ" เราที่พยายามพ่นชื่อชนิดไม้ตามตำราว่าด้วยคอนปีหนึ่ง เท่าที่พอนึกออก

"โอ้ย มันจะไปมีได้พรื้อไม้พรรค์นั้น พี่ไม่ได้เอามาหรอก ค่าส่งมันแพงน้องเห้อ" ... "พี่มีกะ ไม้เคี่ยม ไม้หยีแดง ไม้หลุมพอ แล้วกะ ไม้กอ"

ยอมรับเลยว่า ชื่อไม่ที่พี่หลวงว่ามาทั้งหมดทำเอาฉันไปไม่เป็นกันเลย ที่นี่มันเมืองใต้นี่นา พันธุ์ไม้มันก็ต้องตามภูมิศาสตร์สิ แม้นว่าจะเคยผ่านหูมาบ้าง แต่ก็ไม่เคยเห็นหรือสัมผัสมาจริงๆ ต้องให้กูรูแนะนำ

สุดท้าย ฉันได้ไม้ที่ชื่อว่า ต้นกอ (มารู้ภายหลังว่าคือลูกกอ เป็นผลคล้ายเกาลัด คนใต้นิยมนำมาคั่วกิน) เมื่อเลือกเสร็จสรรพ ก็ว่ากันด้วยขั้นตอนที่ช่างเรียก "รีดไม้" คือเข้าเครื่องไสผ่าให้ได้ขนาดตามที่ต้องการ

บอกขนาดตามแบบที่เตรียมไว้เป๊ะปังให้พี่ช่างเรียบร้อยก็นัดวันส่ง ในวันที่ทำไม้เสร็จ ร้านโทรมาบอกว่ารถไม่ว่างเสียแล้ว ฉันจึงต้องขับเก๋งน้อยไปรับมาเองจสกโรงงาน แรกเมื่อเห็นไม้ท่อน ความรู้สึกแรกคือ สีไม้โคตรจะสวย สวยมาก อย่างกับ"ไม้สักฟอกสีให้ซีดสองเที่ยว" ตามสเปคที่เคยท่องเขียนในแบบเลย แต่นี่คือธรรมชาติจริงๆ ที่เหลือในเรื่องความทนทานก็ต้องให้กาลเวลาพิสูจน์แล้วหละ
เมื่อมาถึงบ้าน ลงของเสร็จก็บรรจงเอาไม้ค่อยๆวางลงไปในร่องเหล็กฉาก...ค่อยๆ จับวาง เพราะไม้หนา 2 นิ้วก็จะหนักพอตัว....ค่อยๆจัดแนวดู อืมไม่ลงร่องแฮะ... บรรลัยละ เอ่อ มันพอดีเกินไป.. มันไม่ลงร่อง! ใจนึกโทษตัวเองอย่างแรง ทำไมถึงไม่เผื่อระยะตอนสั่งรีดว้า เฮอะๆ เวรกรรม ในใจนึกไปถึงว่าฉันจะต้องขับเอาไม้แปดท่อนหนักๆใส่วีออสกลับไปให้โรงไม้ไสเพิ่มหรือเนี่ย หรือจะต้องไปซื้อกบไฟฟ้ามาทำเองอีก แล้วก็ดันเป็นวันที่จะกลับกรุงเทพฯเย็นนั้น สุดท้ายก็ยอมแพ้ ต้องพาดเอาไว้เฉยๆ โดยหนุนเศษไม้ เอาไว้ให้นายแม่ขึ้นลงได้ชั่วคราวก่อน
ฉันกลับเมืองหลวงมาด้วยความขุ่นมัว เพราะบันไดมาสเตอร์พีซไม่สามารถจบงานได้ดังหวัง ระหว่างรอจะกลับบ้านอีกครั้งช่วงสงกรานต์ ก็พยายามศึกษากบไฟฟ้า เผื่อหาซื้อเอาลงไปจัดการให้เรียบร้อย แต่ด้วยมีหลายเรื่องให้จัดการ จึงลืมเรื่องนี้ไป จนกระทั่งได้ขับรถกลับไปถึงบ้านอีกครั้ง
แดดร้อนมาก เมื่อมาถึงบ้านสวนโคกแคในช่วงที่อีกไม่กี่วันก็เป็นเทศกาลสาดน้ำ เราเดินเหยียบผ่านขั้นบันไดคู่กรรม แล้วเพ่งมอง เจ้าบันไดไม้มีการแตกตามรอยเสี้ยนเพิ่มขึ้น สีมีคราบน้ำบ้างไม่สม่ำเสมอ เพราะยังไม่ได้ทาเคลือบอะไรจากวันนั้นเลย

เราลองยกใส่ร่องดู เพื่อที่จะมาร์คว่าต้องไสออกอีกเท่าไร แต่ปรากฎว่า เจ้าแผ่นไม้กอสามารถจะค่อยๆลงร่องไปได้ ถึงแม้จะไม่สุด ก็พอจะใช้แรงเท้ากระโดดๆลงน้ำหนักเพื่อให้แน่นลงไป ในที่สุดฉันก็สามารถใส่แผ่นไม้ที่เดิมเบียดร่องลงไปได้จนครบ นั่นคงเพราะ ไม้มันมีการหดตัวเพิ่มขึ้นในช่วงที่ตากแดดเอาไว้เดือนกว่าๆนั่นเอง
ดีใจเป็นอันมากที่เจ้าบันไดได้ถูกประกอบสำเร็จก็ส่วนหนึ่ง แต่ที่โล่งอกกว่าก็คือไม่ต้องไปเสียกะตังค์ซื้อกบไฟฟ้าอีกหลายพัน
ถือว่าจบมหากาพย์บันได ST-01 ที่ได้ลองออกแบบ คุยช่าง แยกจัดหาวัสดุ เอามาประกอบวางเอง ถือเป็นประสบการณ์ของฉันเลย ต่อไปหากจะทำงานไม้จริงจะได้บอกลูกหลานไว้ "เอ็งอย่าลืมเผื่อระยะมันหด-ขยายนะลูก"