Kals

Bayram gelir…

En güzel kıyafetler giyilir.
Evler dolar.
İnsan kendindeki güzelliği,
bereketi,
başarıyı,
mutluluğu görünür hâlde taşımaya başlar.

Ve tam o anda,
insanın enerji alanı açılır.

Nazar burada başlar.

Kötü niyet şart değildir.

Bir bakış…
Bir hayranlık…
Bir “ne güzelmiş” deyişi bile
kişinin alanına dokunabilir.

Haset ise daha ağırdır.

Orada yalnızca beğenmek yoktur.
Sende olanın sende kalmasına razı olamayan bir enerji vardır.

Nazar değdiğinde insan bunu çoğu zaman hemen anlayamaz.

Önce içi daralır.
Sonra enerjisi düşer.
Sonra işleri aksamaya başlar.

En tuhafı da şudur:

Nazar hangi güzelliğe değdiyse,
insan en çok orada sönmeye başlar.

Güzelliğine değdiyse kendinden uzaklaşırsın.
Bereketine değdiyse elindekini tutamazsın.
İlişkine değdiyse sevgi yorucu hâle gelir.
Enerjine değdiyse kalabalıklardan sonra içine kapanırsın.

Kadim enerji anlatımlarında ve yıllardır yaptığım gözlemlerde nazarın en dikkat edilmesi gereken tarafı şudur:

Yoğun nazar ve haset enerjisi;
vücuttan, ruhtan ve yaşam alanından temizlenmeden taşınmaya devam ederse,
yaklaşık 40 günlük döngü içinde daha ağır bir negatif alana dönüşmeye başlar.

O noktadan sonra yalnızca “göz değdi” gibi çalışmaz.

Hayat akışını daraltan,
ruhu yoran ve
sihir–büyü kadar baskın hissedilen
karanlık bir enerji alanına dönüşebilir.

Bu yüzden Turkuaz eski zamanlarda sıradan görülmedi.

Türk otağında,
Pers saraylarında,
Osmanlı’nın korunma niyetlerinde
Turkuaz hep özel bir yerde tutuldu.

Kem göze,
hasede,
ağır bakışa
karşı taşınan kadim bir korunma emaneti gibi kabul edildi.

Turkuazın enerjisi burada devreye girer.

Kişiyi merkeze toplar.
Dağılan alanı toparlamaya yardımcı olur.
Dışarıdan gelen ağır enerjinin kişiye işlemesini zorlaştıran güçlü bir korunma frekansı taşır.

Sipariş oluştururken yoğun nazar aldığını hissedenler,
kalabalıklardan sonra enerjisi düşenler,
güzel giden şeyleri elde tutmakta zorlananlar
ve nazarın hayatında belirgin iz bıraktığını fark edenler
Turkuaz talebini özellik

Neden kendini yok sayıyorsun?

Çünkü başka türlüsünü hiç öğrenmedin…

Belki çocukluğundan beri hep bir şeylere yetişmeye çalıştın.
Hep güçlü olmaya.
Hep uyum sağlamaya.
Hep kırılmadan devam etmeye…

Ama kimse sana gerçekten:
“Sen ne hissediyorsun?”
diye sormadı.

Neyden mutlu olursun…
Ne seni yorar…
Ne sana iyi gelir…
Nasıl sevilmek istersin…
Gerçekten kimsin…

Belki bunları sen bile hiç düşünmedin.

Çünkü yıllarca sana öğretilen hayatın içinde yaşarken,
kendini tanımaya fırsat bulamadın.

Hatta kendini tanıman gerektiğini bile öğrenmedin.

Oysa insanın en uzun yolculuğu,
kendi içine yaptığı yolculuktur.

Yunus Emre’nin dediği gibi:

“İlim ilim bilmektir,
ilim kendin bilmektir.
Sen kendini bilmezsin,
ya nice okumaktır…”

Şimdi bir an durup gerçekten kendine baksan…

Bu hayattan yalnızca bir “sen” geçiyor.

Ama koştururken,
yetişmeye çalışırken,
herkes için bir şey olmaya uğraşırken,
kendini geride bırakıyorsun.

Sonra bir gün fark ediyorsun…

Aslında kendinle hiç tanışmamışsın.

Gerçekten neyi sevdiğini…
Neyin ruhunu rahatlattığını…
Neyin içini sıktığını…
Nasıl bir hayat istediğini bile tam bilmiyorsun.

Belki çayı kahveden daha çok seviyorsun.
Belki sessizliği seviyorsun.
Belki yürümeyi.
Belki kitap okumayı.
Belki ilk kez gerçekten kendin olmayı…

Ama bunu anlayabilmek için önce kendinle yeniden buluşman gerekiyor.

Benim yaptığım kişiye özel çalışmalar tam olarak burada başlıyor.

Çünkü mesele yalnızca doğal taş değil.

Mesele;
kendini yeniden fark etmek,
özünü yeniden hatırlamak,
yıllardır susturduğun tarafını yeniden duymak…

Kişiye özel hazırlanan her çalışma;
senin yaşam döngüne,
zihinsel yoğunluğuna,
duygusal alanına,
içsel ihtiyaçlarına
ve ruhsal dengine göre şekilleniyor.

Çünkü herkes aynı değil.
Herkesin yaşadığı hayat,
taşıdığı kırgınlık,
arayışı
ve içindeki eksiklik farklı.

Ve belki de ihtiyacın olan şey,
kendini yeniden hissedebileceğin bir başlangıç…

İşte o başlangıcı hissettiğinde,
senin bile fark etmediğin tarafl