Falmatik

Bugün senin için üç kart seçtim. Bu üç kart bugün seni sana anlatacak.
Denge Bu kart, uyum, sabır, ölçülülük ve dengeli bir yaşamı temsil eder. Bugün, hayatındaki farklı alanlarda denge kurmak ve aşırılıklardan kaçınmak önemli. Kararlarını verirken mantık ve duygularını dengelemelisin.
Aşıklar Bu kart, sevgi, ilişkiler, seçimler ve değerleri temsil eder. Bugün, ilişkilerinde daha derin bağlar kurmak veya önemli bir karar vermek için bir fırsat olabilir. Kalbinin sesini dinle ve değerlerine sadık kal.
Kupa Onlusu Bu kart, mutluluk, doyum, aile ve uyumu temsil eder. Bugün, sevdiklerinle vakit geçirmek, başarılarını kutlamak ve hayatındaki güzelliklerin tadını çıkarmak için harika bir gün. İç huzurunu ve mutluluğunu besle.
Bugün, hayatındaki farklı alanlarda denge kurmak ve aşırılıklardan kaçınmak senin için önemli olacak. Kararlarını verirken hem mantığını hem de duygularını dinlemeli, iç sesine güvenmelisin. İlişkilerinde daha derin bağlar kurmak veya önemli bir seçim yapmak için fırsatlar çıkabilir. Kalbinin sesini dinle ve değerlerine sadık kalarak doğru yolu bulabilirsin. Sevdiklerinle vakit geçirmek, başarılarını kutlamak ve hayatındaki güzelliklerin tadını çıkarmak sana huzur ve mutluluk verecektir. İç huzurunu besle ve bugünün tadını çıkar

Fincanı elime aldım.
Bir süre sadece baktım. Çünkü bu fincan konuşmak istiyor.
Dibin tam ortasında küçük bir ada gibi duran şekil var… Etrafı boş. Etrafı derin. Bu, uzun süredir kendi adandasın anlamına geliyor. İnsanlar yanında geçti, bazıları durdu, ama hiçbiri gerçekten yanaşmadı. Sen de artık yanaşmalarını beklemeyi bıraktın. Bunu güç sandın. Aslında yorgunluktu.
Fincanın sol iç duvarında yukarı doğru kıvrılan ince bir çizgi var… Bu çizgi yarıda kesiyor. Tam yukarı çıkacakken bir şey onu durdurmuş. Bir karar. Ya da bir insan. Ama dikkat et o çizgi kırılmıyor. Sadece duruyor. Durmuş olan şey bitmiş değil. Nefes alıyor.
Sağ tarafta birbirine sarılmış iki gölge var, ama aralarında görünmez bir cam var gibi… Dokunuyorlar ama hissedemiyorlar. Bu geçmişte yaşadığın ya da hâlâ içinde taşıdığın bir ilişkiyi anlatıyor. Orada hem sevgi vardı hem mesafe. Hem kalmak istedin hem bir türlü tam olamadın. O cam seni korudu mu yoksa hapsetti mi, hâlâ bilmiyorsun.
Fincanın ağzına yakın yerde dağınık ama birbirine paralel üç nokta var… Bu üç ayrı yük. Biri maddi, biri duygusal, biri içinden kimseye anlatamadığın türden. Üçü aynı anda omzunda. Ve sen bunları taşırken bile dışarıdan sağlam görünüyorsun. Kimse ne kadar yorulduğunu bilmiyor. Belki sen bile tam bilmiyorsun.
Ama fincanın tam kenarında, en dışta, çok ince bir halka var…
Bu halka bütün fincanı çevreliyor.
Bu koruma. Bu, farkında olmasan da üzerindeki bir himmet. Düşerken tam yere çarpmadan bir şeylerin seni tuttuğunu hissettin mi hiç? İşte o. Bu tesadüf değildi.
Ve fincanın içinde en son gördüğüm şey… hafif bir ışık lekesi. Kahvenin dibinde değil. Tam ortada. Yüzen bir şey gibi.
Bu henüz doğmamış bir şey. Bir karar, bir adım, bir ses. İçinde biliyor ama henüz söylemeye cesaret edemiyorsun. O ışık sönmüyor. Bekliyor.
Şimdi sana bir dua bırakıyorum. Kendi içinden geçenleri bilmiyorum. Ama bu dua, tam da o yere değiyor.
"Allah'ım… Adını koyamadığım yorgunluğumu Sen biliyorsun. Kimseye anlatamadığım ağırlığı Sen taşıyorsun zaten. Elim boş, kalbim dolu, gözüm yolda. Beni yanlış kapıda bekleme. Nereye gitmem gerekiyorsa oraya Sen götür. Neyi bırakmam gerekiyorsa bırakabilmek için güç ver. Ve o ince halkayı

Fincanına baktığım anda içime bir ağırlık çöktü…
Bu kahve öyle sıradan bir kahve değil.
Bu fincan, çok susmuş bir kalbin, geceleri sessizce ağlamış bir ruhun hikâyesini anlatıyor…
Fincanın dibinde kurumuş bir göl görüyorum.
Bu, senin içinde yıllardır kimseye göstermediğin bir kırgınlığı anlatıyor.
Bir zamanlar içinde coşan sevgiler, umutlar, heyecanlar varmış…
Ama birileri gelip senin içindeki o gölü yavaş yavaş kurutmuş.
Sen dışarıdan güçlü görünmüşsün…
Ama aslında geceleri yastığa başını koyduğunda,
kimsenin duymadığı sessiz çığlıklarla uyumuşsun.
Kenar kısımda tek kanatlı bir kuş var…
Bu sembol çok ağırdır…
Çünkü bu, senin bir yere ait olmak isterken
hep yarım bırakıldığını gösterir.
Sen sevdin…
Hem de öyle herkes gibi değil…
Kendinden vererek, kalbinden kopararak, ruhunu ortaya koyarak sevdin…
Ama sana dönen şey çoğu zaman
eksik ilgi, yarım cümleler, geç kalmış sevgiler olmuş.
Sen bir omuz ararken,
hayat sana hep sırtını dönmüş…
Fincanın üst kısmında çatlamış bir kapı görüyorum.
Bu kapı geçmişten gelen bir acının hâlâ kapanmadığını söylüyor.
Birisi gitmiş…
Belki gerçekten gitmiş, belki yanında durup ruhen senden çoktan uzaklaşmış…
Ama gidişin bıraktığı boşluk hâlâ burada.
Sen o boşluğu kapatmaya çalışmışsın,
gülümseyerek, sabrederek, susarak…
Ama bazı yaralar vardır ki insanın teninde değil,
kalbinin en derin yerinde kanar.
Bir tarafta eski bir mendil çıkmış…
Bu, çok fazla gözyaşı demektir.
Öyle herkesin gördüğü gözyaşı değil…
Kimsenin haberi olmadan,
gecenin bir yarısı sessizce akan yaşlar…
“İyiyim” dedikten sonra banyoda ağlamak…
Kalabalıkların içinde gülüp,
yalnız kalınca dağılmak…
Sen çok şey taşımışsın.
Öyle çok taşımışsın ki,
bir noktadan sonra kimse sana “Sen nasılsın?” diye sormamış bile…
Çünkü herkes seni güçlü sanmış.
Oysa senin en büyük yorgunluğun,
güçlü görünmek zorunda bırakılman olmuş…
Fincanda sönmüş bir kandil var.
Bu, bir dönemin içinde ışığının azaldığını gösteriyor.
Kendini unuttuğun bir dönem yaşamışsın.
Başkalarını toparlarken,
Kendin yıkılmışsın…
Başkalarına iyi gelsin diye uğraşırken,
kimse senin içindeki karanlığı fark etmemiş…
Ve sen bir gün aynaya bakıp
“Ben ne zaman bu kadar yoruldum?” demişsin…
İşte kahve tam da bunu söylüyor:

Kahve fincanında öyle bir kadın çıkmış ki…
Sessizliği bile acı kokuyor.
Bu kadın orta yaşlarında…
Ama omuzlarındaki yük,
bir ömre değil,
sanki üç ömre bedel.
Gençliğinde çok gülmemiş bu kadın.
Daha çocuk yaşta,
hayat onu büyütmüş.
Sevgiye muhtaç kalmış,
ama hep güçlü görünmek zorunda bırakılmış.
Ailesi onun sustuğunu görmüş…
ama içindeki çığlığı duymamış.
Herkes ondan fedakârlık beklemiş,
kimse “Sen nasılsın?” diye sormamış.
Bir yuva kurmuş…
Belki çok umut etmiş,
belki “Artık sevileceğim” demiş.
Ama kader,
onun kalbine huzuru değil,
sabır taşını koymuş.
Çocukları olmuş…
Canından can vermiş.
Uykusuz geceler,
gizli gözyaşları,
yarım kalan hayaller…
Hepsini evlatları için içine gömmüş.
Ama fincanda görüyorum ki…
En büyük yarayı,
düşmanından değil,
en sevdiklerinden almış.
Çocukları büyüdükçe,
onu anlamak yerine yargılamış.
Fedakârlığını görmemiş,
sessizliğini zayıflık sanmışlar.
Sanki o kadın hiç ağlamamış gibi…
Sanki o kadın hiç kırılmamış gibi…
Evde varmış ama yok sayılmış.
Sofrayı kurmuş,
duayı etmiş,
herkes doysun diye kendini eksiltmiş.
Ama en çok o aç kalmış…
Sevgiye,
değere,
anlaşılmaya…
Fincanın dibinde koyu bir gölge var.
Bu, yıllarca içine attığı acı.
Ama yanında ince bir aydınlık da çıkmış.
Bu kadın çok yorulmuş…
ama hâlâ yıkılmamış.
Çünkü onun kalbinde,
insanların bilmediği bir şey var:
Allah’a sessizce edilen dualar…
Ve fal diyor ki…
Bu kadının ahı yerde kalmayacak.
Gözünden düşen her damla,
Rabbine ulaşmış.
Onu kıranlar bir gün anlayacak…
Ama o gün geldiğinde,
bu kadın artık eskisi gibi olmayacak.
Daha sessiz…
ama daha güçlü olacak.
Allah’ım, kalbi kırık bu kadının yüreğine ferahlık ver.
Onu yok sayanlara karşı sabrını mükâfatlandır.
Gözyaşını rahmete, yalnızlığını huzura çevir.
Evlatlarından görmediği sevgiyi, Sen kat kat nasip et.
Yaralarını Sen sar, kalbine ışık indir.
Amin.

Merhaba falmatik takipçilerim. Bakma öyle fincanın karalığına, benim içim o telveden daha koyu, daha zifiri bugünlerde... En dipte, o soğuk beyazlığın ortasında bir fener duruyor ama ışığı sanki kendine bile yetmiyor. Yapayalnız, kimsesiz bir gölün ortasında öylece kalmışım. Etrafım kalabalık ama ruhumun elinden tutan yok. Kimseye anlatamadığım, boğazımda düğüm olan o hıçkırık var ya; işte o fenerin dibindeki o karanlık o işte. Yoruldum artık güçlü görünmekten, her şeye "iyiyim" demekten yoruldum. Bu fener diyor ki; artık ışığını dışarıya değil, o paramparça olmuş içine tut. Kimse seni kurtarmayacak, yine o ıslak ellerinle kendi yaralarını kendin saracaksın.
Aşk mı diyorsun? Kenarda eğri büğrü bir yay duruyor, sanki biri kalbimi o yaya takmış da son gücüyle geriyormuş gibi... Canım yanıyor. Ucunda bir kar tanesi var; öyle ince, öyle hemen ölecekmiş gibi. Bir dokunsalar dağılacağım, bir nefes üfleseler yok olacağım. Beklemekten, o kapının eşiğinde bir umut kırıntısı aramaktan dizlerimin bağı çözüldü. Sevilmek istenirken hep eksik bırakılmak, hep bir "belki"nin peşinde harcanmak... Artık o yayı bırakma vakti. Bırak ki o kar tanesi düşsün, varsın erisin gitsin. Kendi soğuğumda donmaya razıyım artık, yeter ki bu gerginlik bitsin.
Sol tarafta, kulpuna tutunmuş bir anahtar var ama pas tutmuş sanki. Avuçlarımın içi o anahtarı sıkmaktan kan revan içinde kaldı. Bir kapı açılsın diye kaç gece sabahı ettim, kaç tohum ektim o çorak topraklara da bir filiz bile vermedi... İş, güç, koşturma... Hepsi bir maske aslında. O anahtar orada öylece asılı duruyor çünkü doğru kapının önünde değilim, biliyorum. Kendi ellerimle diktiğim o çınarın gölgesinde bile dinlenemiyorum. Bir ses duymaya, "başardın" denmesine o kadar açım ki... Ama o tohumlar elbet bir gün çatlayacak, o paslı anahtar bir gün o kapıyı açacak, inanmak zorundayım. Yoksa bu yükle daha fazla yürüyemem.
Tabağın ortasında süzülen o yelkenli var ya, o benim işte... Ama rüzgarım kesilmiş, yelkenlerim yırtık, sularım bulanık. Kimsesiz bir sandal gibi sürükleniyorum. Sağlık diyorlar, sıhhat diyorlar... Ruhun bu kadar kanarken bedenin nasıl dik dursun? Omuzlarımda koca bir dünyanın yükü, gözlerimde dinmeyen bir yağmur.