Notos

1 Mayıs işçilerin, emekçilerin ve bütün çalışanların bayramı kutlu olsun.

İyi bayramlar çocuklar...

Noktalı Virgüller ve Yazım Kuralları Üzerine
Adam O’Fallon Price

Noktalı virgüllerin iki bağımsız cümleciği bağlaç kullanmadan birbirine bağlamaya yaradığını biliyoruz. Ben bu durumlarda çoğunlukla orta tire kullanma eğilimindeyim, ama yalnızca arada bir ölçüde nedensellik ilişkisi varsa ve orta tireden sonraki cümlecik öncekini bir şekilde açıklıyorsa. Noktalı virgüller iki düşünce birbiriyle alakalı, birbirinden bağımsız ama birbirine bağlı, iyi kötü eşit ağırlıkta olduğunda işlevseldir. Bu düşünceler ayrı cümleler olarak da var olabilir ama bu durumda bir şeyler eksilir, önemli bir bilişsel ritim kaybolur...
Mektupların yerini e-postalar, e-postaların yerini kısa mesajlar, kısa mesajların yerini emojiler alıyor. Edebi yazı üslubunun ve öne çıkardığı gramerin bir yere kadar popüler, edebi olmayan yazı için de geçerli olduğunu düşünmek mantıklı görünüyor. Ancak kurallara uygun yazma eğilimi dışında noktalı virgüller genellikle, Jane Austen ve William James alıntılarında da görülebileceği gibi, ironinin yanı sıra anlatının taşıdığı üstü kapalı anlamı ve niyeti yansıtmak için kullanılan araçlar. Kültürümüz psikolojik gerçekçiliğin derin kişilik kazılarıyla –ve bunun gerektirdiği incelikli ironiyle– gittikçe daha az ilgilenmeye başladıkça noktalı virgülün de daha az işlevsel hale geldiği iddia edilebilir. Kurmaca ince işlenmiş bir realizmden postmodern taşlamaya ve anılara doğru gittikçe bu ince işlenmiş dilbilimsel araca duyulan ihtiyaç da azaldı mı?

Notos'un Nisan-Haziran, 107. sayısında...

Daha Fazla Yaşam: Çağdaş Otokurmaca ve "Özdeşleşilebilirlik" Sorunu
Gavin Tomson

Günümüz okurları farklı kaynaklardan esinlenerek yazan yazarlara kıyasla da “gerçek hayattan” yola çıkan yazarlara daha fazla ilgi gösteriyor. Otokurmacanın popüler bir edebi tür olarak yeniden doğuşunun, Rebecca Mead’in The New Yorker dergisinde yayımlanan aynı adlı makalesinde “‘özdeşleşilebilirlik’ belası” olarak adlandırdığı olgunun ortaya çıkmasıyla aynı zamana denk gelmesi kesinlikle bir tesadüf değildir.... Günümüzde birisi bir şeyin özdeşleşilebilir olduğunu söylediğinde o şeyle kendini özdeşleştirebileceğini kasteder. (Her şey benimle ilgili!) Ve özdeşleşilebilirlik hızla estetik yargının temel kriterlerinden biri haline geldi. Tüketiciler reality şovların, romanların, pop şarkılarının ve Shakespeare’in özdeşleşilebilir olmasını istiyor. Ya özdeşleşilebilirsin ya da yoksun. Ira Glass 2008’de parkta Kral Lear oyununu izledikten sonra şöyle bir tweet attı: “Shakespeare: İyi değil. Risk yok, özdeşleşilebilirlik yok. Sanırım şunu fark ediyorum: Shakespeare berbat.” Otokurmaca yazarları özdeşleşilebilir ve bu nedenle berbat değiller. Okurlar yazarına benzemeyen bir anlatıcıdan çok yazarına benzeyen bir anlatıcıya ilgi duymaya, kendini onunla özdeşleştirmeye ve ona güvenmeye yatkın. Günümüzde özdeşleşilebilirlik okunabilirlik anlamında kullanılıyor. Otokurmaca özdeşleşilebilir olduğu için okunabilir. Knausgaard: Çok iyi. Riski yüksek, son derece özdeşleşilebilir. Sanırım şunu fark ediyorum: Knausgaard harika.
Elbette estetik bir kriter olarak özdeşleşme konusunda kibirli davranmak kolay. Ancak ben özdeşleşilebilirlik ile ikna edicilik arasındaki bağlarla daha yakından ilgileniyorum. Okurun bir otokurmaca yazarıyla ilişki kurma, özdeşleşme ve ona güvenme isteğinin yazarın düzyazısından etkilenme istekliliğini veya kapasitesini nasıl etkilediği daha çok ilgimi çekiyor. Okurun ilişki kurduğu şey onun kim olduğu hakkında değil, kendini nasıl görmek istediği veya kim olmak istediği hakkında daha fazla bilgi verir. Okurun ilişki kurduğu şey egosundan çok ego idealini ortaya koyar.

Desen Virginia Elena Patrone

Notos'un Nisan-Haziran, 107. sayısında...