afitap.

*
hüzün terk etmez bazı geceler.

Sen bazen hayaller kurarsın,
Şarkılar mırıldanırsın,
Saf saf birşeyler yazarsın..
Sonra ne mi olur?

Düşüncesizce bir laf eder,
Yerle bir olur hayallerin.
Bu ne biçim şarkı der,
O an söversin tüm şarkılara.
Bi zaman sonra karşına çıkar yazdıkların,
Buruk bir tebessüm oluşur dudağının kıvrımında,
Bağrına basarsın saflığını,
Başını okşarsın içindeki çocuğun,
Üzülme dersin sakın üzülme!
Ölme lütfen sakın yitme!
Sen sakın büyüme!
Bu sözler hiçbir işe yaramaz tabi,
Keneften sebepler öldürür bebeğini,
Haliyle sevgini..

Bazen iyileşir ve ölmez,
Ama içini acımasızlık kaplayan çocuklar vardır bilirsin..
Tıpkı Filistin'li bir çocuk gibi,
Koca tankerlere taş atar sapanıyla,
Kaybetcek birşeyin kalmadığı için,
Zalimleşmiştir içindeki çocuk,
Yitirmiştir içindeki vatan aşkını,
Artık canını kurtarmak için öldürür sadece..

o6.12.2o11

Zeynep.

'kahverengi renkse, kahve ne renk' paradoksu gibi bazı şeyler.