HAMSI Tech Dive

Bir cenazenin hatırlattıkları..
Malum 7 Ekim Salı günü değerli arkadaşım, tam ve abartısız 30 yıllık dostum Özcan Acar’ın son yolculuğuna uğurlandığı yerdeydim. Ve daha cami avlusuna girer girmez gördüklerim beni düşündürmedi, hemen hatırladım.
Düşünmek ve hatırlamak iki farklı eylemdir.
TDK nın tanımlılarından birine göre düşünmek ‘’Bir sonuca varmak amacıyla bilgileri incelemek, karşılaştırmak ve aradaki ilgilerden yararlanarak düşünce üretmek, zihinsel yetiler oluşturmak; muhakeme etmek’’ tir . Hatırlamak ise . Mevcut olanı bir yerlerde var olanı ANIMSAMAKTIR.

Aynı saatlerde bir askeri tören de vardı baktım bir Ast subay emeklisi yani eski bir meslektaşım hakka yürümüş ama emekli olmasına rağmen kurum kendisini unutmamıştı. Tören kıtası , en yakın inzibat birliğinin komuta heyeti, yakın birliklerden gelen subay ve astsubaylar avluda bekleşiyorlardı. Ve cami avlusunda bir çok askeri kurum adına gönderilmiş çelenkler vardı . Rahmetli görevde değildi , şehit de olmamıştı emekliydi ve hakka yürümüştü . Ama kurum kendisinin son görevini hiç çekinmeden yapıyordu.

Rahmetli dostum Özcan yaklaşık 5 yıl süreyle Türkiye Sualtı Sporları Federasyonunun Teknik kuruluna başkanlık etmiş , birçok sınav , üst düzey eğitimi , fuarı yönetmiş ve aynı zamanda 20 yıl dalış merkezi işletmiş birisiydi. Hemen gözüm dostumun na’şının başında bekleyenleri taradı 25 yılımı ülkenin dalış endüstrisinde profesyonel olarak harcamış biri olarak ülkenin resmi kurumundan yada özel eğitim kurumlarından birileri varımdır diye umutsuzca bakındım. Tanıdığım bildiğim birine rastlayamadım. Hemen peşinden avludaki çelenkleri söyle bir taradım. Güzel ülkemin resmi kurumu Türkiye Sualtı Sporları Federasyonundan , sualtı endüstrisinin meslek kuruluşlarından yada derneklerinden tek bir dal çiçek var mıdır diye bakındım.., Tabii ki yoktu. Olamazdı zaten . Bu alem ve alemi temsil eden ‘yüce kurum’ kendilerine en yakışanı yapmıştı. Dalış aleminde lafa geldiğinde biz büyük bir aileyiz diye söze başlayan yöneticilerin tamamı sanırım Ensest ilişki yaşamaktan keyif alıyorlardı. Yoksa aile bireylerinin son kullanma tarihi diye bir şey mi söz konusuydu.
Aklıma hem ülke distribütörüne danışmanlık ve daha sonra da ülke yöneticisi olduğum günler geldi ( 2014-2021 ) . İş edinmiştim bu tip olaylarda; cenazelere , düğünlere çiçek gönderilmek adetimiz haline gelmişti. . Sahadan çok güzel geri bildirimler alırken ofis içerisindeki tartışma ise işletmenin masraflarını arttırdığım yolunda ciddi eleştiriler oluyordu. Sanırım artık o masraflardan kurtuldular.
Yıllık bütçesi birkaç milyon dolar olan ve kasasında birkaç milyon nakit bulunan ülkemin kutsal kurumu benim bir eğitmen , dalış merkezi işletmecisi olarak şahit olduğum ve çok yakınken tüm detaylarıyla bildiğim son 25 yılı bu tasarrufa uygun davranarak geçirmekten hiç de rahatsız değildi.
Hastalığımın ilk dönemlerinde ölüm hep aklımda olduğu için ( şu an umurumda bile değil ) öldüğümde cenazeme gelemeyecekler , çiçekleri dahi kabul edilmeyecekler listesi çıkartıp hem aileme hem de yakan can dostlarıma vermiştim. Ama bu son örnekte gördüm ki çok şükür kimseye bir iş çıkmayacak. Katıldığım dostumun son yolculuğuna uğurlanma töreni bana bunu da hatırlattı.
Huzur içinde uyu Özcan kardeşim mekanın cennet olur inşallah..