moda127

Sanatın ne olduğu sorusu, sanat tarihi boyunca çoğu zaman estetik öz arayışı üzerinden ele alınmıştır. Sanat belirli biçimsel özellikler, teknik yeterlilikler ya da güzellik idealleri üzerinden tanımlanmaya çalışılmıştır. Oysa; bir dönem “hakikate en yakın temsil” kabul edilen estetik yaklaşımın, başka bir dönemde yüzeysel ya da ideolojik olarak değerlendirilmesi, sanatın sabit özden ziyade tarihsel değişen koşullar içinde anlam kazandığını düşündürür. Sanatın hangi koşullar altında ortaya çıktığı, koşulların biçimi, işlevi ve anlamı nasıl belirlediği, Foucault’nun geliştirdiği “episteme” kavramı ile düşünülebilir. Foucault’ya göre her tarihsel dönem, neyin bilgi sayılacağını, neyin görünür olacağını ve neyin anlam kabul edileceğini belirleyen düzen kurar. Bu düzen, algıyı ve görmeyi yapılandırır; sanat ise bu düzenin içinde, çoğu zaman merkezinde konumlanır.

DÜN GİBİ
1- Aslıhan Eren
Mutfakta yemek yapmaya özgü karıştırma, dökme, taşma gibi sıradaneylemler gündelik birer faaliyet olmanın yanı sıra kimliğin biçimlenme vedeğişme süreci sanki. Akışkan boya kullanımı ise, belleğin tıpkı kimlik gibisürekli devinen ve biçim değiştiren yapısını görünür kılıyor.
-
2- Duygu Faga
Aile portresinde, birbirine temas eden bedenleri ve aynı yöne bakmaları,bireysel kimliklerin kolektif bir hafıza alanı içinde örgütlendiğini düşündürüyor.Resimdeki sade arka plan, anlatıyı tarihsel ayrıntılardan arındırarak figürlerizamansız bir bellek düzlemine taşıyor. Böylece eser, belirli bir anasabitlenmiyor, kuşaklararası aktarımın sembolüne dönüşüyor. Merkezde durançocuk ve onu çevreleyen aile bireyleri kültürel ve duygusal döngünün işaretleri.
-
3- Aylin Yıldırım Öcalan
Çocuğun doğrudan izleyiciyi hedef alan bakışı, çocukluk dönemine özgüyapmacıksız bir iletişime davet ediyor. Rengarenk giysileri, ürkek oturuş biçimive arka plandaki organik dokular, kimliğin oluşumunda rol oynayan çevreselfaktörleri akla getiriyor. Tüm bunlar kimliğin imgeler aracılığıyla kurulan kültürelve zihinsel bir yapı olduğunu düşündürüyor.
-
4- Deniz Güleryüz
-
-
-

DÜN GİBİ
1- Zeynep Mahmutoğlu
Küçük bir kız çocuğu merdivenlerin ilk basamağında. Son basamağa çıkmakuzun sürecek. Büyümek için henüz çok zaman var. Çocuk durmuş, pozveriyor. Zamanın ruhunu ele veren terzi elinden çıkma özel bir elbise giyiyor.Güneşin sıcacık yüzünü saklamadığı yaz günlerinde biri. Arka planda ufukçizgisini kapatan belli belirsiz görünen korkuluklar tıpkı onu koruyup kollayacakaile ve çevre gibi güvenli bir ortamda büyümenin sınırlarını çiziyor.
-
2- Eda Yardım
Bir köy evinde kıvrılarak uyuyan genç kız figürü, iki zamanın ve iki varoluşhalinin eşiğinde duran özneyi temsil ediyor. Babaannenin evindeki huzurluçocukluk uykusunun hatırası ile yetişkinlikte deneyimlenen uykusuzlukarasında asılı kalmış gibi. İç mekandaki sıcak kırmızılar ve bedene yakınkapanan yüzeyler, hatıranın koruyucu ve sarmalayıcı doğasını simgeliyor.Pencereden görülen dış dünya bugünün gerçekliğini, yani toplumsal hayatınsürekliliğini ve bireyin ona yeniden katılma zorunluluğunu ima ediyor. Kişi heruyuduğunda çocukluğun güvenli dünyasına yaklaşırken uyandığında bugününbilincine geri döner. Resim, âdeta geçmişin huzuru ile şimdinin kırılganlığıarasında bir eşik.
-
3- Ece Işık
Bu çalışmada kadın bedeni bir nesne olmaktan çıkıyor, kırılgan, ağır, gerçek vedüşünsel bir varlık alanı olarak ele alınıyor. Figürün yatay konumu, yukarıyönelen bakışı ve sıkıca kavranmış elleri; içsel bir sorgulama ya da düşünceanını sembolize ediyor. Mekandaki çiçek, pencere ve yatak unsurları, gündelikyaşama ait gibi görünse de, stilize edilmiş yapılarıyla hatırlamanın seçicidoğasını açığa çıkarıyor. Beden burada yalnızca fiziksel bir varlık değil,kimliğin duyusal ve tarihsel katmanlarını taşıyan sembolik bir yüzey.*Cristina BanBan’a ait çalışmanın yeniden yorumu.
-
-
-