Edebiyat kulübü

İdrar Yolu Enfeksiyonunu Geçiren 7 Doğal Yöntem.. >>

AYRINTILAR 👉 https://haberzamani.com/galeri/idrar-yolu-enfeksiyonuna-dogal-cozum?801878224939

Cenazeden sonra, siyah elbisem hâlâ tenime yapışmış bir halde eve döndüm. Kapıyı açtım… ve kayınvalidem ile sekiz aile üyesini, burası bir otelmiş gibi bavulları toplarken buldum. ‘Bu ev artık bizim. Tarık’ın olan her şey de öyle. Sen, defol git,’ dediler, seslerini yükseltmeye bile gerek duymadan. Bir saniye boyunca hareketsizce kalakaldım… ve sonra güldüm. O kadar yüksek sesle güldüm ki hepsi sustu. Çünkü eğer Tarık’ın ‘geride hiçbir şey bırakmadığına’ gerçekten inanıyorlarsa, bunun tek sebebi onun gerçekte kim olduğunu asla bilmemeleriydi… ne de ölmeden önce ne imzaladığını.

Moda’daki evin üçüncü katına çıktığımda, ayaklarımın altı yara içindeydi ve kafamın içi bomboş gibiydi. Koridor hâlâ hafifçe cenaze zambakları kokuyordu. Bir elimde topuklu ayakkabılarımı, diğerinde anahtarlarımı dengede tutmaya çalışırken sadece tek bir şey için dua ettiğimi hatırlıyorum: sessizlik.

Sessizliği bulamadım.

Kapıyı açtım ve yemek odamda Melahat Hanım’ı, bir otele gelen misafirleri odalarına yerleştiren bir kadın gibi emirler yağdırırken buldum. Gardırop kapakları ardına kadar açıktı. Tarık’ın gömlekleri askılardan yarı yarıya sarkmıştı. Koridor boyunca bavullar dizilmişti. Masanın üzerinde zarflar, etrafa saçılmış anahtarlar ve Melahat’ın o sıkış tıkış el yazısıyla yazılmış bir liste duruyordu: kıyafetler, elektronik eşyalar, belgeler.

‘Bu ev artık bizim,’ dedi, beni karşısında görünce irkilmedi bile. ‘Tarık’ın olan her şey de öyle. Burayı terk etmen gerekiyor.’

Tarık’ın kuzenlerinden biri olan Deniz, bir bavulun fermuarını çekti ve insanların, zalimliği kulağa makul geliyormuş gibi göstermek istediklerinde takındıkları o gülümsemeyle bana baktı. ‘Bunu olması gerekenden daha çirkin bir hale getirme, Aslı.’

Onların arkasından, giriş masasının üzerinde, cenaze çiçeklerinin yanında hâlâ durmakta olan Tarık’ın hatıra kutusuna baktım. Etrafından dolanmışlardı. Üzerinden uzanmışlardı. Benim yasımın içinde, sanki oradaki bir mobilyaymış gibi hareket etmişlerdi.

‘Sizi içeri kim aldı?’ diye sordum.

Melahat pirinç bir anahtar kaldırdı. ‘Ben onun annesiyim. Her zaman bir anahtarım vardı.’

Figen adındaki teyze Tarık’ın çalışma masasının çekmecesini açmış, kağıtları karıştırmaya başlamıştı. Ona dokunmamasını söyledim. Döndü ve yüzündeki derin küçümsemeyle bana baktı.

‘Peki sen şimdi kimsin?’ dedi. ‘Bir dul. Hepsi bu.’

İşte o an güldüm.

Komik bir şey olduğu için değil. Çünkü altı gece önce, antiseptik ve yağmur kokan bir hastane odasında Tarık elimi sıkmış ve şöyle fısıldamıştı: Eğer çiçekler kurumadan gelirlerse, önce gül. Gerisini Elif halleder.

Bu yüzden odadaki herkes susana kadar güldüm.

Melahat’ın yüz ifadesi değişti. ‘Aklını mı kaçırdın sen?’

‘Hayır,’ dedim, gözümün altını silerek. ‘Hepiniz, Tarık’a hayatı boyunca yaptığınız hatanın aynısını yaptınız. Sessiz sakin bir hayat yaşadığı için hiçbir şeyi olmadığını sandınız. Asla böbürlenmediği için hiçbir gücü olmadığını düşündünüz. Onu hiçbir zaman anlamadığınız için, bir planı olmadığını sanıyorsunuz.’

Deniz doğruldu. ‘Ortada vasiyetname falan yok. Kontrol ettik.’

‘Tabii ki ettiniz,’ dedim. ‘Ve tabii ki bulamadınız.’

Telefonum avucumun içinde titredi.

Elif: Aşağıdayız.

Tarık’ın çalışma masasına baktım. Sonra tekrar Melahat’a. Sonra da kapının yanındaki geçici hatıra kutusuna.

‘Tarık’ın gerçekte kim olduğunu asla bilmediniz,’ dedim sessizce. ‘Ve ölmeden altı gün önce ne imzaladığından kesinlikle haberiniz yok.’

Bir saniye sonra kapı çalındı.

Kapıyı açıp karşımda Elif Yılmaz’ı, yanında bir polis memuru, apartman yöneticisi ve ilk sekmesinde Melahat’ın adı yazılı olan siyah bir dosya ile dikilirken gördüğümde, kayınvalidemin yüzündeki o gülümseme nihayet soldu…

DEVAM1 Y0RUMDA ⬇⬇