Edebiyatist

Nurbanu Kablan, “Al Bavulunu” adlı şiiriyle “Kara Mizah” dosya konulu 55. sayımızada…
Şimdi D&R mağazalarında ve Edebiyatist.com’da satışta!

Gülüyoruz ağlanacak halimize!

Kara Mizah dosya editörü “Gülüyoruz Ağlanacak Halimize: Türk Sineması’nda Mizah Ne Kadar Karaydı?” başlıklı yazısıyla 55. Sayımızda…

“Aslında gülünmemesi gerekene
gülmek, güldürmek; dudağın
kenarında hep bir sızı ile tebessüm
etmek; çoğu zaman kızmak,
utanmak hatta ayıplamak demek
kara komedi, kara mizah ya da ne
denirse artık. Zira postmodern
dünyada sanatın hemen her
dalı sınırını kaybederken türler
arası geçişler hem üreticiyi hem
de muhatap olarak sanatseveri
oldukça zor durumda bıraktı.
Komedi de özellikle İkinci Dünya
Savaşı sonrasının yeni distopik,
umutsuz ve pesimist dünyasında
yönünü çok başka bir tarafa doğru
evirdi. Zamanı, çağı, totaliteriteyi,
moderniteyi hatta her türlü zayıflığı
hicveden, iktidara karşı daha soft
bir eleştiri yolunu benimseyen
cepheye dönüştü. Kabaca 1960-
1980 arasında içerik olarak bir kara
mizah anlayışı benimseyen Türk
ve Dünya sineması, 80’lerle birlikte
içeriğine absürt bakışı da aldı ve
kara mizah bu dönemden itibaren
biçimsel bir postmodernizm de
kazandı. Batı’da bahse konu bu
yeni dönem çoğunlukla Kubrick
ile başlayıp Tarantino ile zirveyi
görürken bizde bu ilk dönem
çok hızlı geçilerek tam manası
ile kara mizaha 80’ler sonunda
Arabesk(1989) ile geçildi. Tabii
ki buna itiraz edecek çok fazla
okuyucu olacak çünkü Arabesk bir
absürt komedi midir yoksa kara
mizah ürünü müdür başlı başına
bir tartışma. Yine de filmin tüm
absürtlüğü yanında taşra-şehir ve
buna bağlı tüm sorunlara getirdiği
yaklaşım ikinci yönünü diri tuttu.”