Gaming V

NAHULI KO ANG FIANCÉ KO AT ANG AKING MADRASTA SA ARAW NG AKING HOUSEWARMING—NGUNIT HINDI NILA ALAM NA NAKA-BROADCAST SILA SA BUONG LIPUNAN

Ang tunog ng pag-kumbang ng mga mamahaling wine glasses at ang malambing na musika mula sa isang sikat na string quartet ay umaalingawngaw sa buong bulwagan. Gabi iyon ng pormal na pagbubukas ng aking bagong mansyon sa Ayala Alabang Village, isang palasyong nagkakahalaga ng Limandaang Milyong Piso (₱500,000,000).

Ako si Victoria, ang nag-iisang tagapagmana ng De Leon Holdings, isang higanteng kumpanya ng real estate sa Pilipinas. Kasalukuyan akong anim na buwang buntis, at ang mansyong ito ay dapat sanang maging pugad ng aming magiging pamilya ng fiancé kong si Carlos.

Sa gitna ng pagbati sa daan-daang VIP guests, mga pulitiko, at mga board of directors ng aking kumpanya mula sa Makati, nakaramdam ako ng matinding pagod. Sumasakit ang aking balakang dahil sa bigat ng aking dinadala. Nagpaalam ako nang tahimik sa aking mga bisita upang umakyat saglit sa master bedroom sa ikalawang palapag para makapagpahinga.

Suot ko ang isang napakagandang sapphire blue maternity gown at ang paborito kong alahas—isang makapal at kumikinang na diamond choker necklace na iniregalo sa akin ng aking yumaong ama bago siya pumanaw.

Ngunit nang buksan ko ang pinto ng aking kwarto, ang pagod na naramdaman ko ay biglang napalitan ng isang malamig at nakak**atay na kilabot.

Ang Lihim sa Likod ng Nakapinid na Pinto

Hindi nakasara nang tuluyan ang pinto ng walk-in closet. Mula sa siwang, nakita ko ang dalawang bulto ng tao.

Ang fiancé kong si Carlos, na nangakong ako lang ang babaeng mamahalin niya habambuhay, ay mahigpit na nakayakap at masuyong humahalik sa leeg ng isang babae. At ang babaeng iyon, na nakapulupot ang mga braso sa balikat ni Carlos, ay walang iba kundi si Donya Carmela—ang aking madrasta. Ang babaeng pinakasalan ng aking ama dalawang taon bago ito inatake sa puso.

"Kaunting tiis na lang, Carlos," malambing at malisyosong bulong ni Carmela habang inaayos ang kwelyo ng tuxedo ng aking fiancé. "Kapag kinasal na kayo at naipanganak na niya ang bata, mapapasaiyo na ang buong kumpanya. At kapag nangyari 'yon, pwede na natin siyang ideklarang 'unfit mother' dahil sa matinding postpartum depression. Ipapasok natin siya sa isang private mental facility sa labas ng Maynila, at tayong dalawa na ang maghahari sa lahat ng yaman ng mga De Leon."

Tumawa si Carlos—isang mababa at sakim na halakhak na nagpatindig ng aking balahibo. "Alam ko. Naiirita na nga ako sa pagiging buntis niya. Nakakasuka siyang kasama. Pero para sa limang daang milyong pisong mansyon na 'to at sa bilyun-bilyong pondo ng kumpanya niya, magtitiis ako."

Halos huminto ang pagtibok ng puso ko. Parang pinipiga ang aking tiyan. Ang dalawang taong pinagkatiwalaan ko sa loob ng sarili kong pamamahay ay nagpaplano palang ikulong ako sa isang mental hospital at agawin ang aking anak at yaman.

Sa halip na tumakbo, umiyak, at magwala na parang mahinang babae... itinulak ko nang tuluyan ang pinto ng closet.

Ang Harapan ng mga Sakim

"Napakaganda naman ng plano ninyo," malamig at matapang kong bati.

Napabikwas silang dalawa. Nanlaki ang mga mata ni Carlos, at agad na napabitaw si Carmela. Ngunit nang makita nilang nag-iisa lang ako at mukhang nanghihina dahil sa aking malaking tiyan, mabilis na bumalik ang kanilang kayabangan. Nawala ang kanilang kaba at pinalitan ito ng mapang-uyam na ngiti.

"Oh, Victoria, darling. Narinig mo ba?" mataray na tanong ni Carmela, naglakad palapit sa akin na parang siya ang tunay na reyna ng bahay. "Well, mabuti na ring alam mo. Para hindi ka na mag-ilusyon pa."

"Carlos... paano mo 'to nagawa sa akin? Dinadala ko ang anak mo!" tanong ko. Pilit kong pinanginginig ang boses ko para isipin nilang takot na takot ako.

Lumapit si Carlos, blangko at walang kahit anong awa ang mukha. "Huwag kang magdrama, Victoria. Negosyo lang ito. Kailangan ko ang kapangyarihan mo, at kailangan ni Carmela ang pera ng ama mo. Ano namang gagawin mo ngayon? Iiyak ka sa mga bisita mo sa baba? Walang maniniwala sa'yo. Buntis ka at pabago-bago ang emosyon. Sinigurado na naming nasa amin ang suporta ng board of directors sa Makati."

Tiningnan nila ako na parang isang basahang wala nang silbi. Inakala nila, dahil nakorner nila ako sa loob ng kwarto, hawak na nila ang aking tadhana.

Ngunit may isang napakalaking detalye na hindi nila alam.

Para malaman ang nakakagulat na wakas, basahin ang buong kwento sa comment section sa ibaba. 💧🪻🌩️

ANG SAMPAL NG SAKIM KONG STEPBROTHER AT ANG PAGDATING NG MGA PULIS NA TUMAPOS SA KAYABANGAN NIYA

Amoy gamot at antiseptic ang buong kwarto. Rinig na rinig ko ang mahina at ritmikong tunog ng heart monitor sa gilid ng aking k**a. Ako si Maya, at kasalukuyan akong nagpapagaling sa isang pribadong ospital sa Quezon City matapos ang isang maselan at malaking operasyon sa aking matres (gynecological surgery) upang tanggalin ang isang malaking bukol.

Sariwa pa ang mga tahi sa ibabang bahagi ng aking tiyan. Bawat paghinga ko nang malalim ay may kasamang kirot, at bawat paggalaw ay tila pinupunit ang aking laman. Mahina ang aking katawan, ngunit mas kalmado ang aking isip dahil sa wakas, tapos na ang operasyon.

Ngunit ang kapayapaang iyon ay biglang nawasak nang bumukas nang marahas ang pinto ng aking kwarto.

Pumasok ang stepbrother kong si Leo—ang sakim, mayabang, at walang-awang anak ng aking madrasta. Wala siyang pakialam kung nasa ospital ako o kung nanghihina pa ako. Padabog siyang naglakad palapit sa aking k**a, hawak ang isang manipis na folder na naglalaman ng mga papeles ng kaisa-isang bahay at lupang ipinamana sa akin ng aking yumaong ama.

Ibinagsak niya ang folder sa maliit na mesa sa harap ko.

"Pumili ka kung paano ka magbabayad, o lumayas ka sa ospital na 'to ngayon din!" pasigaw niyang utos, ang kanyang mukha ay namumula sa galit at kasakiman.

Gusto niyang pirmahan ko ang Deed of Absolute Sale at ilipat ang bahay sa pangalan niya. Ang dahilan niya? Siya raw ang nagbayad ng downpayment sa ospital na ito, isang malaking kasinungalingan dahil ang health insurance ko at sariling ipon ang gumastos para sa aking operasyon. Nais niyang gamitin ang aking kahinaan upang nakawin ang huling pamana ng aking ama.

Tiningnan ko siya nang diretso sa mga mata. Kahit nanghihina, hindi ko hahayaang tapakan niya ako.

"Hindi ko pipirmahan 'yan, Leo. At wala akong utang sa'yo," mahinahon ngunit matigas kong sagot. "Hindi."

Sa sandaling lumabas ang salitang 'Hindi' sa aking mga labi, nagbago ang anyo ni Leo. Nawala ang natitirang hibla ng kanyang pagtitimpi.

Bago ko pa man maiharang ang aking mga braso, umikot ang kanyang k**ay at isang napakalakas na sampal ang dumapo sa aking pisngi.

Sa sobrang lakas ng pwersa, nahilo ako. Nawalan ako ng balanse at nahulog mula sa gilid ng hospital bed pabagsak sa malamig na sahig.

"Aaaah!" napasigaw ako nang maramdaman ko ang tila nagbabagang hapdi.

Ang mga sariwang tahi sa aking tiyan ay tila pinipunit. Ang aking tadyang ay bumagsak nang malakas sa matigas na tiles, na nagdulot ng matinding kirot na umabot hanggang sa aking gulugod. Namimilipit ako sa sakit, nakahawak sa aking tiyan habang pilit na humihinga, at ang IV line sa aking k**ay ay marahas na nahugot kaya't nagsimulang tumulo ang dugo sa sahig.

Sa halip na maawa o matakot sa ginawa niya sa isang bagong-operang pasyente, ngumiti pa nang nakakaloko si Leo. Lumuhod siya nang bahagya para pantayan ang nakadapa kong posisyon.

Tinitigan niya ako nang may matinding pandidiri at pangungutya.

"Feeling mo ang taas-taas mo, ha? Feeling mo masyado kang magaling?" bulong niya habang tumatawa nang mapakla. "Pipirmahan mo 'to, o kakaladkarin kita palabas ng kwartong 'to kahit nagdurugo pa 'yang tahi mo."

Ngunit bago pa man niya maitapat ang bolpen sa aking nanginginig na k**ay... isang boses ang yumanig sa buong kwarto.

"Huwag kang gagalaw! Itaas mo ang mga k**ay mo!"

Ang Mga Saksi sa Pintuan

Nang lumingon si Leo, nawala ang kanyang mapagmataas na ngiti. Namutla siya na parang nakakita ng multo, at ang bolpen na hawak niya ay nahulog sa sahig.

Dahil sa marahas na pagpasok ni Leo kanina, hindi niya napansing hindi sumara nang tuluyan ang pinto. At ngayon, nakatayo sa mismong pintuan ang tatlong matitipunong pulis, kasama ang aking matalik na kaibigan at abogadong si Atty. Bianca.

Huwag kang aalis—basahin ang buong kwento at alamin ang shocking ending sa comments. 🌘❄️❤️

NAKITA KONG KAHALIKAN NG ASAWA KONG SURGEON ANG IBANG BABAE SA AIRPORT—AT INIHANDA KO ANG KANYANG PAGBAGSAK SA GABI NG KANYANG PARANGAL

"Ava, paki-reserve mo ang gabi ng bukas para sa akin. May inihanda akong napakaespesyal para sa'yo. Gusto kong iparamdam sa'yo na ikaw ang pinak**ahalagang babae sa buong mundo ko."

Ito ang mga salitang binitawan sa akin ng asawa kong si Dr. Gabriel Lorenzo, isa sa mga pinakasikat at tinitingalang cardiothoracic surgeon sa Pilipinas.

Mga salitang punong-puno ng tamis, pag-ibig, at sinseridad. Mga salitang nagpaniwala sa akin na kahit sampung taon na kaming kasal, kahit dumaan na kami sa napakaraming pagsubok at sakripisyo, ako pa rin ang nag-iisang reyna ng kanyang buhay.

Ngunit ilang oras lamang matapos niyang sabihin ang mga katagang iyon, natuklasan ko na ang pinak**agandang ngiti ng aking asawa ay pagmamay-ari na pala ng ibang babae.

Ang Malamig na Realidad sa Paliparan

Galing si Gabriel sa isang linggong international medical conference sa Singapore. Ayon sa text niya, hatinggabi pa ang dating ng kanyang flight sa NAIA. Ngunit bilang isang asawang nais siyang surpresahin, lihim kong tiningnan ang flight tracker niya at nalaman kong napaaga ang uwi niya nang anim na oras.

Bumili ako ng paborito niyang espresso mula sa isang sikat na café. Suot ang isang simpleng ngunit eleganteng damit na paborito niya, masaya akong naghintay sa Arrival Area ng NAIA Terminal 3. Ramdam ko ang pananabik; isang linggo rin kaming hindi nagkita, at gusto kong ako ang unang sasalubong sa kanya.

Habang nakatayo ako malapit sa mga glass sliding doors, nakita ko siyang naglalakad palabas. Nakasuot ng kanyang pamilyar na navy blue blazer, gwapo, at mukhang propesyonal. Aakma na sana akong tumawag at kumaway.

Ngunit biglang huminto ang pagtibok ng puso ko.

Hindi siya nag-iisa. Kasabay niyang lumabas si Dr. Celine, isang batang surgical fellow sa aming ospital na madalas niyang banggitin bilang isang "masipag na estudyante."

Huminto sila sa isang tabi, malayo sa karamihan ngunit sapat para makita ko nang buong linaw. Ibinaba ni Gabriel ang kanyang luggage. Tiningnan niya si Celine nang may matinding pagnanasa—isang tinging matagal na niyang hindi ipinapakita sa akin. Hinawakan ni Gabriel ang baywang ng batang doktor, hinapit palapit sa kanya, at hinalikan ito nang buong tamis at pananabik sa gitna ng paliparan.

Nabitawan ko ang kapeng hawak ko. Tumapon ang mainit na likido sa malamig na sahig, ngunit manhid na ang buong katawan ko. Parang binuhusan ng kumukulong tubig ang aking dibdib. Gusto kong sumigaw. Gusto kong tumakbo papalapit, sampalin silang dalawa, at gumawa ng matinding eskandalo. Gusto kong ipagsigawan sa lahat na ako ang nagpuyat at nagtrabaho ng dalawang shift noon para lang mapagtapos siya sa medical school!

Ngunit hindi ako gumalaw. Pinigilan ko ang panginginig ng aking mga tuhod. Pinunasan ko ang isang patak ng luha na tumakas sa aking mata. Huminga ako nang malalim, tumalikod, at tahimik na naglakad palayo papunta sa parking lot.

Kung gusto ni Gabriel na maglaro ng apoy, sisiguraduhin kong sa kanya mismong entablado siya masusunog.

Ang Pagsusuot ng Maskara at ang Tahimik na Imbestigasyon

Mayroon akong eksaktong apat na linggo bago ang inaabangang National Medical Excellence Awards na gaganapin sa isang marangyang hotel sa Okada Manila. Sa gabing iyon, pararangalan si Gabriel bilang "Surgeon of the Year." At ako, bilang asawa niya at Chief Financial Officer (CFO) ng mismong ospital na pinapasukan niya, ang naatasang mag-abot ng kanyang tropeo.

Sa loob ng isang buwan, nagsuot ako ng perpektong maskara. Naging pinak**alambing na asawa ako. Pinagluluto ko siya ng almusal, hinahalikan ko siya bago siya pumasok sa ospital, at tinulungan ko pa siyang pumili ng tuxedo para sa awards night. Nilunok ko ang pandidiri sa tuwing sasabihin niyang "Mahal kita."

Ngunit sa likod ng aking mga ngiti, gumagalaw ang aking mga k**ay.

Huwag palampasin ang nakakagulat na ending—basahin ang buong kwento sa mga komento sa ibaba. ❤️‍🩹🌸🌾