God Se Genade Is Groot

OUMENSE in die supermark - met hulle moeilike treë en hulle jammer-ons-is-in-die-pad gesindheid as iemand met 'n vinnige trollie wil verbykom. En toe kom ek by die betaalpunt, agter hierdie oumense, met ou plastieksakke en baie goedkoop produkte - als om die min geld wat hulle het te probeer spaar!
Saam met elke bejaarde wat sterf, gaan daar 'n biblioteek dood. 'n Biblioteek van kennis, ervaring en wysheid.
Hoe is dit dat TWEE ouers (soms EEN) na 'n klomp kinders kon kyk, maar dat 'n klomp kinders nie na twee ouers kan kyk nie.
Besef ons dat ons met ongeduld en frustrasie ons eie ou dag miskyk? Ons sal ook daar kom. Ons sal dalk ook ons ou, gebruikte plastiesakke saamneem om 'n belangrike geldjie te spaar.
Vandag eer ek die bejaardes wat steeds probeer. Ek besef daar stap 'n storie voor my - 'n mens wat ook maar net afhanklik is. Iemand wat jare lank 'n land help bou het, en dalk nou aan die agterspeen suig met hulle karige pensioen. Mans en vroue wat eens trotse voorlopers was, en nou bakhand moet staan en sien hoe 'n jonger generasie nie altyd respek het nie.
Kan ons, in hierdie spesiale week wat voorlê, Christus se lydingsweek, weer werk aan ons deernis, geduld en sommer net waardering van die oom wat dalk stadig voor ons ry, die bejaarde tannie wat in jou pad staan as jy haastig is?
Kan ons dalk kies om só 'n mens te help?
Kan ons weer besef dat wat ookal ons is, wat ookal ons het - dit alles is net genade.🙏

Die dood is seer. Bitter, onvergeeflike seer.

Dit kom soos ‘n dief in die nag, stil, onverwags, en neem iemand van jou af wat jy nooit wou verloor nie.
Jy d**k jy kan jou voorberei, maar niemand kan jou voorberei nie. Jy staan daar en jou wêreld breek in stukkies. Alles wat jy was, alles wat jy gehad het, alles wat jy wou hê, verander in een oomblik.

Die verlies vat jou soos ‘n storm. Dis ‘n oop wond wat nie genees nie. Jy probeer dit saamplak, probeer dit bedek, probeer dit stilmaak – maar elke herinnering, elke foto, elke geur, elke lag laat die wond weer oopbars.

Jy d**k dit sal dalk minder seer word, maar dan gebeur iets onverwags en jy voel die pyn weer, harder as ooit. Dis soos ‘n roofie wat jy probeer hanteer, maar dit val van jou af en jy sien die bloed weer vloei. Jy kan nie ontsnap nie. Jy kan nie vergeet nie. Jy kan nie “vooruit beweeg” soos mense sê nie. Jy probeer, maar die hart wat jy verloor het, dra jy vir altyd in jou ribbes.

Jy mag huil. Jy mag skreeu. Jy mag fotos op sit, herinneringe vasdruk, dinge doen wat mense dalk nie verstaan nie. Jy mag kwaad wees, jy mag voel dat die wêreld oneerlik is, dat dit jou gesteel het. Moet nooit iemand vir jou laat sê “dit raak beter” nie – dis ‘n leuen. Dit raak nie beter nie. Jy leer net om saam met die pyn te leef. Jy leer net om deur te beweeg, stukkie vir stukkie.

Jy mag d**k tyd sal alles genees – maar dit doen nie. Tyd is net ‘n saamsteller van herinneringe wat steeds seer doen. Dis ‘n leegte wat nie vul nie. Jou hart, jou siel, jou oë – alles huil nog steeds vir wat jy verloor het.
Jy dra die verlange soos ‘n ketting om jou nek, swaar, koud, onafwendbaar.

Dis die dood se wrede waarheid: jy kom nie oor iemand se dood nie. Jy beweeg aan omdat jy moet, nie omdat jy wil nie. Jy leef vir die wat oorbly, vir die liefde wat nie sterf nie, vir die geheue wat nooit verdwyn nie. Maar die seer bly. Elke dag. Elke nag.

Father, I admit my thoughts are seldom at rest. Even when my body is still, the clamor of to-do lists and “what-ifs” can feel overwhelming. I’ve been moving so quickly that I’ve forgotten how to simply sit with You.

I’m weary of trying to outrun my own anxiety. Today, I’m choosing a sacred pause. I’m welcoming the silence, even if it feels unfamiliar or uncomfortable at first. I’m realizing that silence isn’t emptiness—it’s space I’m creating so Your voice can become the clearest one I hear.

When panic comes knocking, I want Your peace to be the one that answers. In this stillness, my perspective changes. The giants don’t seem so large when my eyes are fixed on You. Lord, thank You for being my anchor in the midst of the noise. I’m leaning into the quiet, trusting You to realign my heart with Yours.

“Be still, and know that I am God.” (Psalm 46:10)

Gehoor Probleme

’n Man was bekommerd dat sy vrou nie meer so goed kon hoor soos voorheen nie en hy het ged**k dat sy dalk miskien ’n gehoor apparaat mag benodig. Nie seker hoe om sy vrou te benader oor die netelige kwessie nie, skakel hy die huisdokter om die probleem te bespreek.

Die dokter deel hom mee dat daar ’n maklike informele toets is wat die man kan doen sodat die dokter ’n beter idee kan kry van die omvang van die gehoor probleem van sy vrou.

“Hier is wat jy doen,” sê die dokter, “staan so 15 meter weg van haar en in ’n normale gesels stem praat met haar en kyk of sy jou kan hoor. Indien nie, gaan nader tot jy so 10 meter van haar af is, daarna 5 meter en so aan totdat jy ’n reaksie van haar af kry.

Die aand is sy vrou in die kombuis besig om aandete voor te berei en hy het in die sitkamer gesit. Hy sê toe vir homself, “Ek is nou omtrent 15 meter weg van haar, laat ek kyk wat gebeur.” Toe in ’n normale gesprek toon vra hy, “Liefie, wat is vir aandete?”

Geen reaksie nie.

Dus beweeg hy maar bietjie nader aan die kombuis, omtrent 10 meter van sy vrou en herhaal die vraag, “Liefie, wat is vir aandete?”

Steeds geen reaksie nie.

Volgende beweeg hy na die eetkamer waar hy so 5 meter van sy vrou af is en vra, “Liefie, wat is vir aandete?”

Weereens geen reaksie nie.

Hy stap nader en gaan staan in die kombuis deur, omtrent 3 meter weg. “Liefie, wat is vir aandete?”

Weereens is daar geen reaksie van sy vrou nie.

Hy stap tot reg agter sy vrou en vra, “Liefie, wat is vir aandete?”

“Jakobus, vir die VYFDE keer, ek het gesê, HOENDER!”

Die probleem is dalk nie by die ander persoon soos ons soms geneig is om te d**k nie. Dit kan baie kere binne onsself wees waar die probleem is.